سايت‌ها

گنجور
عکاسی
بنياد گلشيری

وبلاگ‌ها

دستت مثل یک شعر سیاسی گرم است

بگو چه‌کار کنم؟ با فلفلی که طعم فراق می‌دهد با دردی که فصل را نمی‌شناسد با خونی که بند نمی‌آید بگو چکار کنم؟ وقتی شادی به دم بادبادکی بند است و غم چون سنگی مرا در سراشیب یک دره دنبال می‌کند دلم شاخه‌ی شاتوتی که باد خون‌اش را به...
+ ادامه

آغوش

حقه‌ی اتاق نشیمن را حتما می‌دانید. دست‌ها را دور بدن‌تان حلقه می‌کنید تا از نمای پشت مثل کسی شوید که در آغوش گرفته باشند دست کسی از پشت پیراهن‌تان را در چنگ فشرده باشد ناخن‌هایش در پوست گردن‌تان فرو رفته باشد از روبه‌رو اما وضع طور دیگری است به...
+ ادامه

این شب سنگی هم آب می‌شود

غمگین مشو عزیز دلم مثل هوا کنار توام نه جای کسی را تنگ می‌کنم نه کسی مرا می‌بیند نه صدایم را می‌شنود دوری مکن تو نخواهی بود من اگر نباشم. ‌ «محمد شمس لنگرودی- می‌میرم به جرم آن‌که هنوز زنده بودم- نشر چشمه- بهار 1389» - عنوان هم از...
+ ادامه

سال آخر دانشگاه

انعکاس لبخند توست که دارد می‌درخشد در قاب پنجره یا رشته‌ی مرواریدی که نرخ امروزی آن است در ویترین جواهرفروش مگر چند سال دور شده‌ایم از سال آخر دانشگاه که یک جفت بلیط کنسرت باب دیلان کلاس شبانه‌اش را تعطیل می‌کرد و یک نسخه طاعون ِ تازه‌چاپ خنده بر...
+ ادامه

از مرگ رَسته

هر روز به مردن فکر می‌کنم. به مریضی، قحطی خشونت، تروریسم، جنگ به آخرالزمان. و همین کمک می‌کند به هیچی فکر نکنم. «راجر مگاف» از مجموعه‌ی «تو مشغول مردن‌ات بودی/ گزیده‌ای از شعر و عکس جهان»، ترجمه‌ی محمدرضا فرزاد، حرفه هنرمند....
+ ادامه

پارو زدن در خاک

حالا تو بگو تمام این لحظه‌ها فرصتی برای بوسیدن بوده‌اند یا گریختن تلخ نشو ناسزا نگو میان این همه اشیاء که بی‌وقفه پرسه می‌زنند در حوالی ما ببین کدام واقعیت رضایت بخش‌تر است «پارو زدن در خاک- داریوش معمار- موسسه انتشاراتی آهنگ دیگر- چاپ اول، فروردین1388»...
+ ادامه

من گرگ خیال‌بافی هستم

از کوچه‌ها بگذر از کوچه‌های شلوغ بگذر بی‌ قهوه‌های لبخندت نه چای سبز طعمی دارد نه میخک مخصوص‌اش از محله‌های فقیر بگذر از چنارهای لاغر سیم‌های باردار با پاهای نوجوانت از پله‌های بازار نیز بگذر و از دوره‌گردان چلباز پرتقالی بدزد اینجا در آخرین روزهای اتاقی سرد هوس پرتقالی...
+ ادامه

خرده‌ریز خاطره‌ها (2)

ما فقط سرمان بالا بود و شکل‌های درهم ابرها را مرتب می‌کردیم کاری به باران نداشتیم غروب هم برای خودش سرخ بود فریاد می‌زدیم شعار می‌دادیم گریه می‌کردیم ما استعاره نبودیم آسمان و ابر و غروب استعاره نبودند ما فقط جوان بودیم و دیگران به زور رمزگشایی‌مان می‌کردند. «حافظ...
+ ادامه

...

سگ زینتی پارس کن! آماده‌ی ترسیدنیم... «شمس لنگرودی- ملاح خیابان‌ها»...
+ ادامه

بخوان، بخوان!

هوشنگ گلشیری شاعر را بعضی شاید‌ نشناسند؛ از این بعضی‌، سهم هم سن و سال‌های من بیش‌تر است احتمالا، که به چیزی جز آنچه در کتاب‌خانه‌ها و کتاب‌فروشی‌ها دیده‌اند، دسترسی نداشته‌اند. آنچه می‌خوانید آبان ماه 1346- با همین رسم‌الخط - در ماه‌نامه‌ی پیام نوین منتشر شده است. قناری من چه...
+ ادامه

ما روی زمین هستیم

چه سرگردان است این عشق که باید نشانی‌اش را از کوچه‌های بن‌بست گرفت چه حدیثی است عشق که نمی‌پوسد و افسرده نیست حتی آن هنگام که از آسمان به خانه آوار شود. «احمدرضا احمدی» - عنوان، نام مجموعه شعری است از احمدرضا احمدی....
+ ادامه

خرده ریز خاطره‌ها

هنوز هم باشکوه‌ترین رویای من قدم زدن در چمن‌زارهایی است که اسب‌ها و گوسفندها و آدمیان به یک اندازه از آن شاد می‌شوند برای تو پیغام فرستادم: با کمی پول انبوهی سیگار و نوشیدنی و چند تکه لباس گرم خودت را به من برسان تا خودمان را از اردیبهشت خفه...
+ ادامه

سخن این است

در آستانه‌ی نور ایستاده‌ام دستانم گرسنه، دنیا زیبا چشمانم همه‌ی درختان را نمی‌بینند درختان زیبا، درختان سبز جاده‌ای از آفتاب از میان تمشک‌ها می‌گذرد من پشت پنجره‌ای در بیمارستان زندان بوی دواها را نمی‌شنوم آلاله‌ها در شکوفه و سخن این است: بحث بر سر زندانی شدن نیست سخن بر تسلیم...
+ ادامه

...

من خسته نیستم دیریست خستگی‌ام تعویض گشته است به درهم‌شكستگی. من خسته نیستم درهم‌شكسته‌ام این خود امید بزرگی نیست؟ «نصرت رحمانی»...
+ ادامه

تصویر تو...

درست مثل فنجان قهوه که ته می‌کشد پنجره کم‌کم از تصویر تو تهی می‌شود حالا من مانده‌ام و پنجره‌ای خالی و فنجان قهوه‌ای که از حرف‌های نگفته پشیمان است «رنگ‌های رفته‌ی دنیا- گروس عبدالملکیان- انتشارات آهنگ دیگر»...
+ ادامه

از هرکجای این شعر شروع کنی...

از هر کجای این شعر شروع کنی پشت کرده‌ام به خود تو را با زندگی‌ام دوئل کنم هفت : بر مِهر، مُهرِِ علاقه می‌کوبی و من زیرِ باران تو را از لب‌هایم شروع می‌کنم در ترانه‌ای به طعمِ خیابان زیرِ پایت پائیز و این خیابانِ بی‌هدف را کجای جهان مقصدی...
+ ادامه

هی...تو که رفته‌ای

نخند ماه! به اين كولی ِ كوچك كه چشم‌هايش را طوفان پاهاش را سنگراه‌های بی‌پايان و دست‌هاش را هفت‌آسمان به نام ِ خود كردند. به من نخند ماه! كه پاورچين پاورچين از كنار دلم می‌گذرم. زير ِ دنده‌های چپم پلنگی خوابيده است به بزرگی ِ ابری كه تو را...
+ ادامه

...

چرا این آینه‌ها ما را آن‌قدر پیر نشان می‌دهد شاید ما به راستی پیر شده‌ایم کسی جواب ما را نخواهد داد هرکس لب بگشاید زود خیلی زود سنگ می‌شود و سپس در حفره‌های نامرئی زمین گم می‌شود... «احمدرضا احمدی- ساعت ۱۰ صبح بود- نشر چشمه»...
+ ادامه

گنجور

راستش چند هفته‌ای است که با اینجا خوش‌ام. گفتم شاید شما هم پایه باشید و حالش را ببرید!...
+ ادامه

حافظ در تاریکی

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام به سر رسید امید و طلب به سر نرسید...
+ ادامه

از دفتر خاطرات یک نظرباز

در هر شهر و در هر آرایشی همیشه منم که در یک نگاه به جایت می‌آورم چه در تی‌شرت و شلوار جین وقتی برای تاکسی دست بالا می‌بری چه در آن پیراهن پشت‌باز پرستاره وقتی در نور لوسترها می‌درخشی و کمرگاهت بوی تانگو می دهد زن دارچین‌پوستی هم که شبی...
+ ادامه

تو ديگر تنها نيستی من هم کم‌کم دارم فراموش می‌شوم. با اين حساب اگر لابه‌لای سلامی سرد گذشتيم از کنار هم و نگاه نکرديم گمان مبر که فراموش کرده‌ايم خيال کن که نام و نشان آشناهامان را کودکانی بازيگوش سياه کرده اند - به رسم کودکی و يا خط خطی...
+ ادامه

هنوز...

از آرام ِ نگاهت بر زنجیر ِ نقره‌ی دلدادگی‌ام، فیروزه می‌چکد... رنگِ چشم های زنی که دوستش داری! زنی که من نیستم... زنی که نيست... «دیبا علیخانی» پی‌نوشت: دنیای کوچک و مسخره‌ای داریم، خیلی کوچک... آدم‌ها و خاطرات‌شان همیشه در جایی به هم می‌رسند که هیچ‌کس انتظارش را ندارد... یک...
+ ادامه

من حالا دورم...

صبح بود شب بود يکی از آن روزهای دور... خانه‌ی کودکی‌ام را باخداترین داروغه‌ی شهر مصادره کرد سودای تو، تمام ِ بودنم را! من حالا دورم روزی هزار بار فاصله را وجب می‌زنم که... از این جا تا تو چند کوه؟ چند سیب؟ چند دل...؟ «دیبا علیخانی» پ.ن: لازم است...
+ ادامه

برف نمی‌بارید+ پی‌نوشت

برف نمی بارید ما داشتیم کم‌کم رنگ سفید را فراموش می‌کردیم رفتم در آشپزخانه برای خودم یک چای ریختم برای چه منظور که مثلا مرگ را فراموش کنم با قلبی که ناتمام طپش داشت یا برای هزاران بار دیگر این خیابان‌ها را روی کاغذهای کاهی و مندرس پاک‌نویس کنم من...
+ ادامه

...

تار می‌شوی پشت حلقه‌های اشکوقت بی‌قرار بدرقه‌ات...«دیبا علیخانی»...
+ ادامه

...

من یکی بود همیشهتو یکی نبود قصه...«بابک روزبه»...
+ ادامه

...

باید گریست باید خاموش و تار به پایان هفته خیره شد شاید باران ما من و تو چتر را در یک روز بارانیدر یک مغازه که به تماشایگلهای مصنوعیرفته بودیم گم کردیم «احمدرضا احمدی»...
+ ادامه

شعر که تمام می‌شود...

میانِ این خطوطِ‌ پريشان در همبه دنبالِ‌ تو می گردند...پیدایت نمی کنند، هیچ کجا! هرگز!هیچ کس نمی داندکه تو آرام ِ‌ بی انتهای سفیدی های کاغذی وُ بسشعر که تمام می شودتو شروع می شوی «دیبا علیخانی»پ.ن: چند روزی نیستم، و اگر همه چیز همان طور که می‌گویند پیش برود،...
+ ادامه

...

از فراز بام خانه‌ها در شهر دوردست مناز درون دریای مرمرهاز میان پاییز غم‌زدهصدای تو آمدگرم و روانتنها سه دقیقه؛و بعد تلفن خاموش شد.«ناظم حکمت- ترجمه‌ی احمد پوری»...
+ ادامه

آخرین تانگو در پاریس

چيزي عوض نمي شودحتي اگر خیال تو يک شبديگراز لابه لاي هوا سر نخوردنخيزد زير لحاف ! برايم تعريف کنهرگز فراموش نشدن ،چه حالي دارد...؟! align=justify>« ديبا علیخانی»پ.ن: دیبا علیخانی هم سن و سال خودمان است و مقیم فرانسه. اگر در گوگل اسمش را سرچ کنید، به دیبا علیخانی دیگری...
+ ادامه

باورت می‌شود؟

آن قدر زیاد خوابت را دیده‌امآن قدر زیاد با سایه‌ات راه رفته ام، حرف زده‌امآن قدر سایه‌ات را دوست داشته‌امکه دیگر چیزی از خودت برایم باقی نمانده... «روبر دسنوس»...
+ ادامه

دلتنگی‌های مدام...

از درخت وُ از برگ Tahoma"> class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"> style="FONT-SIZE: 9pt; FONT-FAMILY: Tahoma">از سبز ِ روشن ِ‌ ‌شمشاد 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"> lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 9pt; FONT-FAMILY: Tahoma">از بی پايانِ نورانی ِ‌ دشت... 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi:...
+ ادامه

ديوانگی ۹

حالا فقطيکی دو صبح ديگرتحملم کنيد پشت سرمصدای پرپر پروانه می آيد...- سيد علی صالحی ---------------------------------------------گزارش جمع و جوری از جلسه نقد و بررسی کتاب زندگی شهری ، اثر دونالد بارتلمی و با حضور شيوا مقانلو ، اسدالله امرايی ، فريد امين الاسلام و پدرام رضايی زاده را هم می...
+ ادامه

بدون عنوان !

در حيرتم اينجااين بيد سر به راه ...چرا ؟چرا اين همه خسته و خاموشاز شكستن سرشاخه هاي بلند خود حرفي نمي زند !آيا سكوتهميشه سرآغاز تمرين گفتگوي باران است ؟پس تو كه با فال سبز علف آشناتريبگو كي باران خواهد آمد ؟!« سيد علي صالحي »--------------------------------------------------------------------------------1. از مجيد ضرغامي ممنونم...
+ ادامه

غزلی در نتوانستن...

0pt"> FA">از دست های گرم تو "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> mso-bidi-language: FA">کودکان توامان آغوش خويش style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> mso-bidi-language: FA">سخن ها می توانم گفت style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> mso-bidi-language: FA">غم نان اگر بگذارد style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> mso-bidi-language: FA"> style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA"> size=2>* style="MARGIN: 0cm...
+ ادامه

تکرار...

باران مي باريد  ‌ اين روزها ، باران كه  مي بارد تو را در قبر مي گذارند ...   « پدرام رضايي زاده – آذر 82 »  ...
+ ادامه

هایکو

هيچ يک سخنی نگفتند نه ميزبان و نه ميهمان و نه گلهاي داوودي… « ري اوتا – شاعر ژاپني »...
+ ادامه

بگذار اين وطن دوباره وطن شود...

بگذاريد اين وطن دوباره وطن شودبگذاريد دوباره همان رويايي شود كه بود .بگذاريد پيشاهنگ دشت شودو در آنجا كه آزاد است منزلگاهي بجويد .( اين وطن هرگز براي من وطن نبود . )بگذاريد اين وطن رويايي باشد كه رويا پروران در روياي خويش داشته اندبگذاريد سرزمين بزرگ و پرتوان عشق...
+ ادامه

تصویر مرگ

مرگ را چگونه تصوير خواهم كردگر زيستنياينگونه بايدم…« پدرام رضايي زاده – ارديبهشت 82»پ.ن: انگار « طوفاني » در راه است... حرفها بماند برای بعد!...
+ ادامه

کوه...

در هياهوي بازي كودكانگم مي شدناله هاي خرده سنگيكه كوه مي ناميدندش روزي...
+ ادامه

عاشقانه‌ای برای تو

آنچنان دورم از تو كه شب از خورشيد «آه اي ديريافته ترين عشق با تو سخن ميگويم» پيش از آنكه رفتنت ناگزير شود چيزي بگو در فراسوي ابرهاي تيره ترديد وعده ديداري بده دست از لجاج بدار وين قلعه گران سكوت را بشكن وان پيچكان سياه تشويش از ريشه بركن....
+ ادامه

صدا

يك نفر كودكي باد را صدا كند ابرها، خواب كوچ مي‌بينند! «مرداد 80»...
+ ادامه