سايت‌ها

گنجور
عکاسی
بنياد گلشيری

وبلاگ‌ها

دوست داشتنی‌ها

اصغر فرهادی؛ نه یک کلمه بیش‌تر، نه یک کلمه کم‌تر....
+ ادامه

I guess that I miss you, I guess I forgive you

حالا که به «بدرود بغداد» مهدی نادری فکر می‌کنم، می‌بینم دوستانم، آن‌ها که حرفه و تخصص‌‌شان نوشتن درباره‌ی سینماست، حق دارند؛ مصطفی زمانی نادری خوشبختانه هیچ شباهتی به ورژن سلحشور ندارد، پانته‌آ بهرام - مثل همیشه - عالی است، عربی حرف زدن زمانی و بهرام هیچ توی ذوق نمی‌زند،...
+ ادامه

مسیح بازمصلوب

«مرگ کسب و کار من است» فیلم سخت و مخاطب‌گریزی است، از آن دست فیلم‌ها که برای دوست داشتن‌شان باید دنبال دلیل گشت و سکانس به سکانس پیش رفت. اولین فیلم ثقفی، نماهای دلچسبی دارد، با کادرهایی که در بعضی‌های‌شان می‌شود هوش و اندیشه‌ای خاص را به سادگی پیدا...
+ ادامه

سعادت‌ آباد

1. مهم‌ترین مساله‌ی پیش روی سعادت آباد، باور پذیر نبودن بخش‌هایی از روایت است؛ بی‌توجهی میری به خرده داستان‌های لاله و علی ( با بازی مهناز افشار و امیر آقایی)، گذشته‌ی آن‌ها و به حاشیه راندن‌شان، یکی از دلایلی است که روایت میری از داستانی کم و بیش تکراری...
+ ادامه

زندگی با چشمان بسته

خسته شدم از این سربالایی... پی‌نوشت: خب، من نمی‌دانم چرا بعضی‌ها گفته‌اند فیلم صدرعاملی فیلم خوبی نیست؛ فکر می‌کنم با این فرهاد آییش و پریوش نظریه و ترانه علیدوستی خوبی که فیلم دارد، با سکوت هوشمندانه‌ی حاکم بر فیلم و با قاب‌هایی که چندجایی نفس‌ات را بند می‌آورد، نمی‌شود...
+ ادامه

اینجا بدون من

از دیشب که «اینجا بدون من» را دیده‌ام، به این فکر می‌کنم که بهرام توکلی چه کار باید می‌کرد که نقطه عطف داستان‌اش، یعنی فرار احسان و سکانس داخل اتوبوس، بیشتر به چشم مخاطب می‌آمد و این‌طور حرام نمی‌شد. خب، «اینجا بدون من» آن‌قدرها که بعضی‌ها می‌گویند فیلم آزاردهنده‌ای...
+ ادامه

بعدازظهر سگی

سیدنی لومت که رفت، اما آخرش ما نفهمیدیم ابراهیم خان حاتمی‌کیا این «بعدازظهر نحس» را دید یا نه؟ مرتبط: آژانس شیشه‌ای، حاج کاظم، آل‌پاچینو....
+ ادامه

آتشکار

یعنی شما واقعا به آتشکار با این ریتم کند و ملال‌آور، شعارهای گل درشت و باج‌های پی‌در‌پی‌اش به یک جریان سیاسی و ایدئولوژیک خاص، می‌گویید فیلم خوب؟...
+ ادامه

ما جوان بودیم

Some had families waiting, for others their only family would be the men they bled beside, there were no bands, flags, no honor guards to welcome them home, they went to war because their country ordered them to, but in the end they fought not for country or their...
+ ادامه

Robin Hood - 2010

Rise And Rise Again, Until Lambs Become Lions...
+ ادامه

بازی در وقت اضافه

حمیدرضا علاقه‌بند لطف کرده و از من خواسته تا در این بازی جدید «هم‌ده‌فیلم‌انتخاب‌کنی» شرکت کنم و از فیلم‌های دوست‌داشتنی‌ام در دهه‌ای که گذشت بگویم. شاید اگر فردا بخواهم از فهرست‌ام حرف بزنم، از چند فیلم دیگر اسم ببرم، اما امروز این‌ اسم‌ها به ذهنم رسید. 1. تریلوژی Matrix 2....
+ ادامه

Wicker Park

When you see something from afar, you develop a fantasy. But when you see it up close, 9 times out of 10, you wish you hadn't. - Wicker Park -...
+ ادامه

سی روز برای زندگی کردن کافی است

November is all I know, and all I ever wanna know دوستان نزدیکم می‌دانند چه قدر عاشق S.w.e.e.t November ای هستم که شبیه هیچ‌کدام از کمدی رمانتیک‌های دیگر هالیوود نیست؛ اما راستش هیچ‌وقت نشده کسی بیاید و بگوید که فلانی این فیلم را دیده‌ای؟ تو هم دوستش داشتی؟ معرکه نبود؟...
+ ادامه

Far From Heaven

That was the day I stopped believing in the wild ardor of things. Perhaps in love, as well. That kind of love. The love in books and films. The love that tells us to abandon our lives and plans, all for one brief touch of Venus. So often we...
+ ادامه

چرا نمی‌شود دوستش نداشت؟

مهم‌ترین ویژگی کنعان این است که فیلمی است بر اساس یک داستان کوتاه و نه تنها قصه‌اش وام‌دار آن داستان کوتاه است، که ساختارش نیز ناگزیر، شانه به شانه‌ی داستان کوتاه پیش می‌رود. کنعان برای مخاطب تنبل و آسان‌گیر ساخته نشده، مخاطبی که عادت کرده است به خواندن رمان‌های خوش‌خوان...
+ ادامه

Signs

People break down into two groups when the experience something lucky. Group number one sees it as more than luck, more than coincidence. They see it as a sign, evidence, that there is someone up there, watching out for them. Group number two sees it as just pure luck....
+ ادامه

The Mist

باید اعتراف کنم که هیچ فکر نمی‌کردم جدیدترین اقتباس سینمایی فرانک دارابونت از یکی دیگر از داستان‌های استیون کینگ این‌قدر غافلگیرکننده باشد. «مه» می‌توانست یکی از همان فیلم‌های مهیج، جذاب و سرگرم‌کننده‌ی هالیوودی باشد، یکی از همان داستان‌های کلیشه‌ای تقابل هیولاها و انسان‌های بی‌گناه که مثل همیشه با حمله‌ی...
+ ادامه

داستان یک سایه

به گمانم همه‌ی آن‌هایی که فیلم‌های اصغر فرهادی را دیده‌اند –چه در مقام کارگردان و چه به عنوان فیلمنامه‌نویس- قبول داشته باشند که فرهادی آدمی است ذاتا قصه‌گو؛ اما اتفاقی که در شهر زیبا آغاز می‌شود، در چهارشنبه سوری ادامه می‌یابد و در دایره زنگی به کمال می‌رسد – و...
+ ادامه

دایره زنگی

با این فیلمی که ما دیدیم، جناب ایناریتو باید جلوی آقای فرهادی و خانم بخت‌آور لنگ بیاندازد......
+ ادامه

کاش دنیا این همه استاد نداشت...

چند سال پیش فیلم یکی از اساتید سینمای ایران اکران شده بود و روزنامه‌ها پر شده بودند از یادداشت‌های ستایش‌آمیز شیفتگان استاد که خیال می‌کردند استاد بعد از سال‌ها سکوت و دوری از سینما، شاهکار تازه‌ای خلق کرده است. برای من که نه بازی بازیگر زن آن فیلم را...
+ ادامه

Imagine

بیایید تصور کنیم تارانتینو ایرانی است و قرار است «داستان عامه‌پسند‌»‌اش را هم، با همان کیفیت و جزییات، همین حالا و توی ایران خودمان بسازد و دنیایی را با شاهکارش سرکار بگذارد. فرض کردید؟ خب، حالا بی‌خیال فرض بشوید و به عنوان یک دوستدار سینما یا یک فیلم‌باز یا...
+ ادامه

یادتان هست؟

مگر می‌شود روزت با «یک سال خوب» رایدلی اسکات شروع شود و با مرور دوباره‌ی «باغ‌های کندلوس»- که همین‌جا چیزکی درباره‌اش نوشته‌ام- به آخر برسد و تو همان در خود فرورفته‌ی گره خورده سابق بمانی. یک سال خوب ( A Good Year ) معجزه می‌کند با آن بازی درخشان...
+ ادامه

حکم ما را چه کسی می‌دهد؟

من طرفدار سینمای کیمیایی نیستم، منتقد سینمایی هم؛ اما با آنهایی که بین نقدهایشان سعی می‌کنند بگویند کیمیایی نسل‌های بعد از خودش را نمی‌شناسد مشکل دارم. از آخرین فیلم کیمیایی چیز زیادی در ذهنم نمانده است-بیشتر از فیلم، پچ‌پچ‌های روشنفکر‌نمایانه‌ی دختر کنار دستیم را به یاد می‌آورم که آخرش هم...
+ ادامه

شمال یعنی نرسیدن

باغ‌های کندلوس را ببینید، اگر دلتان می خواهد چند جمله‌ی درجه‌ یک چند روز توی مغزتان بالا و پایین بپرند، قصه بشنوید، به موسیقی خوب گوش بدهید، رنگ ببینید و...اما اگر شما هم مثل همه‌ی آدم‌هایی که امروز بلیط سانس ۶ سینما فرهنگ را گرفته بودند و توی سالن شماره...
+ ادامه

وقتی نتوانی در سالن سينما بخوابی ...

وقتي نتواني ديالوگهاي سطحي و درجه چندم يك فيلم را به سبك و سياق منتقدين سينمايي ، ديالگوهاي موجز و خارق العاده بدانی ، وقتي نتواني يك سناريو ضعيف با موضوعي نخ نما شده را با بافتن آسمان و ريسمان به هم نو و با پرداختي مناسب بنامي و آن...
+ ادامه