« هنر چگونه می‌تواند زندگی شما را دگرگون کند | صفحه‌ی اصلی | میعاد در لجن »

یاد آر...

April 19, 2018

photo_2018-04-19_23-15-18.jpg


«زمان آن فرا رسیده است که حوزه علمیه قم به کشوری مستقل تبدیل گردد. کشوری با مرزهای جغرافیایی مشخص، پرچمی مخصوص، قانون اساسی ، پذیرفته شده در مجامع بین‌المللی و پذیرنده سفیران کشورهای مختلف.»

به این فکر می‌کنم که اگر در جملات بالا به جای حوزه علمیه قم، کردستان یا سیستان و بلوچستان نشسته بود و اگر این کلمات و جملات نحس را نه حجت الاسلام والمسلمین احمد زادهوش، مدیر جامعه المرتضی قم، که یکی مثل امام جماعت سنندج یا مولوی عبدالحمید گفته بود، رسانه‌های اصول گرا، کاربران ارزشی فضای مجازی، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، ارتش جمهوری اسلامی ایران، دادستان محترم کل کشور، سخنگوی محترم قوه قضائیه، سردار حاج قاسم سلیمانی، کیهان و...باز هم سکوت می‌کردند؟
قسمت تلخ ماجرا اما نه سکوت این عزیزان و رنگ باختن اصول که لوث شدن این جملات و کلمات نحس وسط شوخی‌های اینترنتی است. تنها جایی که ارزشی و ضدانقلاب و اصلاح‌طلب و روشنفکر یکی شدند؛ شوخی کردن با ایرانی تکه تکه! یعنی این‌قدر سرمان گرم است که از کنار این جملات، جملاتی که به طور مشخص تهدیدی است علیه تمامیت ارضی ایران، بی‌تفاوت می‌گذریم؟
به این عکس خوب نگاه کنید. اینجا دیواری است در آخرین تالار موزه دفاع مقدس تهران. دیواری پر از تابلوهای آبی؛ تابلوهای آبی کوچه‌ها و خیابان‌هایی که تمام سهم شهدای جنگ از جنگ و شهادت‌شان است؛ امیریان، صاحب‌فرد، امینی، مالکی، اسکندری، وطن‌پور و... خوب نگاه کنید! میان این تابلوها، روی همین دیوار، تابلوهای دیگری هم هست؛ تابلوهایی که به یادمان می‌‌آورد سهم هر استان از هشت سال دفاع مقدس چند شهید بوده است. این دیوار، این تالار آخر، جایی است برای به یادآوردن همه‌ی آن چیزهایی که سالهاست تلاش می‌کنیم و تلاش می‌کنند فراموش کنیم؛ برای به یاد آوردن شکل واقعی و نام آدم‌هایی که نگذاشتند شکل این سرزمین و مرزهایش عوض شود. برای فراموش نکردن آن‌ها که هشت سال جنگیدند، تکه تکه شدند، مردند و همچنان می‌میرند، روی تخت و ویلچر و آسایشگاه‌های اعصاب و روان، تا این پرچم دو تا نشود و بماند؛ تنها پرچم بماند...

لينک مطلب | 11:15 PM