« و خدا نوید محمدزاده را آفرید | صفحه‌ی اصلی | صدای آهسته‌ی برف »

دلخوشی

November 1, 2014


جایی هست در «بالاخره این زندگی مال کیه؟» که هندرسون خواب می‌بیند؛ خواب می‌بیند که نشسته لبه‌ی تخت و با دست‌هایش ضرب گرفته روی پاهایش. همه‌ي آن‌چه بعد از این می‌گذرد - تا زمان بیدار شدن هندرسون- از موسیقی گرفته تا حرکت بازیگران، یکی از درخشان‌ترین لحظات این نمایش را می‌سازد و خیال می‌کنم اگر بخواهیم روزی، جایی، درباره‌ی مفهوم Choreography در نمایش‌های ایرانی چیزی بگوییم، چاره‌ای نداریم جز یاد کردن از «بالاخره این زندگی مال کیه» و همین صحنه.

لينک مطلب | 9:31 PM