« ترانه‌های محلی | صفحه‌ی اصلی | حالا دیگر خودتان می‌دانید »

ده نکته درباره‌ی ده‌گانه‌ی منفور این روزها

September 18, 2014


1. من بازی را دوست دارم. خیال می‌کنم بازی - هرچه‌قدر هم که کلیشه‌ای، تکراری یا بی‌مزه باشد - فرصت یگانه‌ای است برای دیدن روی حقیقی آدم‌ها و ظرافت‌هایی که گاه تلاش می‌کنند پنهان کنند و بعضی وقت‌ها هم جور دیگری نمایش‌اش می‌دهند. فارغ از آن فرصتی است برای صمیمی شدن یا مثلاً نزدیک‌تر شدن به آدم‌هایی که به هر دلیل برایت مهم‌اند یا جذاب یا دوست داشتنی. طبیعی است که همه این طور فکر نکنند و باز هم طبیعی است که هرکس دنبال کارهایی باشد که دوست دارد.
2. یادم نیست این یکی را قبلاً نوشته‌ام یا نه، اما چهار پنج سال پیش مجله‌ی زندگی ایده‌آل (بله، من برخلاف دوستان بسیار فرهیحته اگر پا بدهد همچین مجله‌هایی را هم با لذت و به دقت می‌خوانم!) از سلبریتی‌های سینما و تئاتر خواسته بود پنج کتاب محبوب‌شان را بنویسند. مهدی پاکدل نازنین میان کتاب‌های محبوب‌اش، از سفر به انتهای شب سلین نام برده بود. خیلی هم شیک و خوب و وزین؛ فقط پایان جمله‌شان نوشته بودند که این کتاب را در یک نشستِ شب تا صبحی خوانده‌اند. ممکن است اشتباه کنم، اما هنوز فکر می‌کنم مهدی خان پاکدل یا خواسته‌اند با مخاطبان‌شان شوخی کنند، یا نیمچه فخری بفروشند و یا با این ادعا کار درستی‌شان را به مخاطبان نشان بدهند. بازی، به من فرصت دقیق‌تر قضاوت کردن درباره‌ی آدم‌ها را می‌دهد. هرچه‌قدر آدم‌ها نزدیک‌تر باشند به من و بیش‌تر دم به دم‌شان داده باشم، شانس راستی آزمایی قضاوتم بیش‌تر خواهد بود. لطفاً نگویید که جاج کردن درست نیست و اصولاً هیچ‌کس نباید و حق ندارد درباره‌ی ما و کارهایمان قضاوت کند که مجبور می‌شوم از انگشت میانی‌ام بخواهم به احترام‌تان بایستد! قضاوت تنها کار مشترکی است که همه‌مان هر روز، کم و بیش، مشغولش هستیم؛ اگر از نفس کشیدن و خوردن و خوابیدن فاکتور بگیریم.
3. وقتی از تاثیرگذاری حرف می‌زنیم، به گمانم باید سری هم به سال‌ها قبل و سن و سالی که شیفتگی، هیجان، تقلید و خواب و خیال معنای دیگری داشتند، بزنیم؛ اگر مقصود از تاثیر، ماندگاری در ذهن باشد و مرور چندباره‌ی یک اثر. و اگر نظر من را بخواهید، هیچ کتاب، فیلم، عکس، نقاشی و تئاتری، آن‌قدر قدرت ندارد که یک شبه و ناگهان زندگی کسی را زیر و رو کند.
4. «میشل استروگف» ژول ورن اولین کتابی است که باید اینجا بنویسم. اولین بار چهارم دبستان بودم که خواندم‌اش و تمام این سال‌ها بارها و بارها سراغ‌اش رفته‌ام. صحنه‌ی محبوب‌ام؟ جایی که قرار است با شمشیر داغ، چشم‌های قهرمان را کور کنند.
5. «سینوهه، پزشک مخصوص فرعون». هنوز دوره راهنمایی شروع نشده بود که خواندم‌اش. شکافتن جمجمه برای خروج بخار مغز و ماجرای مار غول پیکر توی دالان را دهها بار مرور کردم. تاثیرگذاری از این بیش‌تر؟
6. «گناهان کبیره» آیت الله دستغیب. نویسنده همه‌ی آن چیزهایی را که برای ما تابو بود و فقط توی فیلم‌های ممنوعه دیده بودیم‌شان، اینجا با جزییات نوشته بود، به همراه توصیف عذاب مخصوص آن کارهای ممنوعه. سال‌ها بعد، وقتی کینگ کونگ پیتر جکسن و صحنه‌ی گیر افتادن ملوان‌ها در دالان پر از حشرات غول پیکر را دیدم، اولین چیزی که از ذهنم گذشت همین کتاب بود و روایت‌ خاص‌اش.
7. «مسیح بازمصلوب» نیکوس کازانتزاکیس. هیچ‌وقت کامل نخواندم‌اش و چند صفحه‌ای را لایی کشیدم تا برسم به آخرش. آن‌قدر عذابم داد که تصمیم بگیرم دیگر هیچ کتابی از کازانتزاکیس را نخوانم.
8. «کریستین و کید» هوشنگ گلشیری. یک عاشقانه‌ی کامل. رمان محبوب من. حرف دیگری ندارم.
9. «ناتور دشت» سلینجر. منتظر خواندن نام کتاب دیگری بودید، آن هم از آدمی که همه‌ی این سال‌ها در دنیای مجازی پشت این نام سنگر گرفته؟
10. «تا روشنایی بنویس» احمد اخوت. نجات دهنده است، در روزهایی که نوشتن سخت‌ترین کار دنیا می‌شود.

لينک مطلب | 10:04 PM