« پریما دبل شعور | صفحه‌ی اصلی | من خدا هستم، پروردگار شما »

دیالکتیک تنهایی

April 19, 2014


معنای دوگانه‌ی تنهایی - گسستن از یک دنیا و تلاش برای آفریدن دنیایی دیگر- را می‌توان در تصور ما از قهرمانان، قدیسان و ناجیان دریافت. اسطوره، زندگینامه، تاریخ و شعر دوره‌ای از عزلت و تنهایی دوره‌ی نوجوانی را پیش از بازگشت به دنیا و به عمل توصیف می‌کنند. این سال‌ها، سال‌های آماده شدن و تدقیق است، اما فراتر از آن سال‌های ایثار و توبه، خودآزمایی و کفاره و تزکیه. آرنولد توین‌بی مثال‌های بسیاری از این اندیشه به دست می‌دهد: اسطوره‌ی غار افلاطون، زندگی پولس حواری، بودا، ماکیاولی و دانته. و همگی در زندگی خود و در حدود خود، در تنهایی و عزلت زیسته‌ایم تا خود را تطهیر کنیم و آن‌گاه به دنیا بازگردیم.

«دیالکتیک تنهایی- اکتاویو پاز- ترجمه‌ی خشایار دیهیمی - نشر لوح فکر»

لينک مطلب | 8:10 PM