« چ | صفحه‌ی اصلی | پریما دبل شعور »

خوشبختی

April 10, 2014


اساسی‌ترین آرزوی انسان ضعیف پایان گرفتن جنگی است که در وجودش برپاست و عین وجود اوست. خوشبختی در نظرش، درست مثل یک داروی آرامبخش و شیوه‌ی تفکر آرامبخش در اساس چیزی نیست جز آسودگی و بی دردسری و سیراب‌شدگی، و آن یگانگی واقعی با خویش...
اما اگر ناهمسازی و جنگ در چنین طبعی خود مایه‌ی کشش و انگیزش بیش‌تری به زندگی شود- و از سوی دیگر، علاوه بر رانه‌های قوی و آشتی‌ناپذیر، استادی و چیره‌دستی بسزا در ستیزیدن با خویش، یعنی چیرگی بر نفس و فریفتن نفس، نیز در وجود کسی به ارث رسیده و پرورش یافته باشد، آن‌گاه چنان مردان سحرآسایی پدید می‌آیند که پهنا و ژرفاشان را نتوان پیمود؛ چنان مردان پر رمز و رازی که برای پیروزی و اغواگری مقدر شده‌اند.

«تاریخچه‌ی خوشبختی- نیکلاس وایت- ترجمه‌ی خشایار دیهیمی- نشر مینوی خرد»

لينک مطلب | 3:07 PM