« مکاشفات | صفحه‌ی اصلی | شبهایی که بابا ستار قدیمی گوش می‌کند و می‌خواند و خوش می‌خواند و خاطرات مرده را بیدار می‌کند (1) »

آزادی

April 18, 2011


چند صد متر مانده به نماد قدیمی شهر تهران و درست نبش زیرگذر خیابان آزادی، میله‌ای کوبیده‌اند برای بزرگ‌ترین پرچم ایرانی که من تا امروز در خیابان‌های این شهر دیده‌ام. پرچمی که لابد قرار است غرور و افتخار و مجموعه‌ای از احساسات مرتبط با وطن‌پرستی را ببخشد به عابران عاشق ایران؛ پرچم اما، احتمالا به خاطر اشتباه در جانمایی، همیشه نیمه افراشته است؛ انگار بخواهد به عابران خیابان آزادی یا به آن‌ها که مهمان تهران‌اند و آمده‌اند تا با برج آزادی عکس بگیرند، بگوید که مردم این شهر، آن‌ها که از این خیابان گذشته‌اند‌ و می‌گذرند، آن‌ها که تهران و خیابان‌هایش را زندگی کرده‌اند، سوگ‌وارند تا ابد و داغی دارند که هرگز از یاد نمی‌رود.

لينک مطلب | 12:51 PM