« Graham Greene | صفحه‌ی اصلی | گوست داگ »

اما هرکس دلیلی برای خودش دارد

March 28, 2011


برای آن‌ها که عادت دارند به نوشتن، کنار هم گذاشتن کلمات گاهی فراتر از چیزی است که به چشم می‌آید؛ همین وقت‌هاست که نوشتن دردی کهنه را تسکین می‌دهد یا راهی می‌شود برای کنار آمدن با خاطره‌ای دور و - گاهی - بهانه‌ای برای به بازی گرفتن روزگار و دست‌انداختن تلخی‌هایش.
تکراری است احتمالا، اما لطف می‌کنید اگر آدم‌های اینجا را با کلمات‌، وبلاگ‌ها یا چیزهایی که نوشته‌اند نسنجید؛ یا دست‌کم آخرش گلو صاف نکنید و قاطعانه حکم ندهید. خیال می‌کنم یکی از ما، هر روز باید این جمله را تکرار کند که آدم‌های حقیقی با شخصیتی که در این جهان مجازی از خودشان ساخته‌اند یکی نیستند؛ نه طناز‌هایش بی‌غم و آسوده‌ و خوش یک گوشه نشسته‌اند و شادند از خوشبختی ابدی خود، نه نوشتن از یک تلخی بی‌پایان کسی را به تباهی و مرگ نزدیک می‌کند.
جان عزیزتان دست بردارید از نقب زدن در این شهر مجازی؛ دنیای حقیقی آن‌قدر پیچیده هست که دیگر جایی برای رابطه‌ها و حرف‌ها و آدم‌های مجازی نگذارد.


- عنوان، از محسن آزرم است.

لينک مطلب | 1:29 AM