بهار هشتاد و نه
سال اشک، سال امید، سال ترس دارد تمام میشود؛ اینکه سهم آدمها از این سه کلمه در سالی که گذشت چهقدر بوده و امروز چهقدر است را هرکس خود بهتر میداند، اما شک ندارم که دیگر کسی نمیتواند به سادگی از سهم امید ما کم کند.
پینوشت: پوریا عالمی، نیاسر، روزهای آخر اسفند هشتاد و هشت.
لينک مطلب |
« صفحهي بعدي | صفحهي قبلي »
لينکده
- نقشهی اشغال فلسطین در طول زمان
فردا نیوز
- قدر این شبها
اگر پاسبانی که در تاریکی سوت میکشد، پسر من بود
- شما نمیدانید چهقدر عجیب است، دردناک است، که مامانم برای بابام گریه کند...
بهناز میم
- یکشنبه منتشر شد
اولین رمان آراز بارسقیان
- پایان کار ایکاروس
حرف خیلیهاست به گمانم- خواب بزرگ
| آرشيوکتاب ماه
«تا روشنایی بنویس» دربرگیرندهی ۱۶ یادداشت بسیار خواندنی است از احمد اخوت، در حاشیهی نوشتن، و یکی از بهترین کتابهایی که در این چندسال خواندهام. از این ۱۶ یادداشت، «وحشت از صفحهی سفید» و «سندرم کتاب دوم» و «کتابهای ناخوانده» را بیشتر دوست داشتم و -دروغ چرا؟- این سه یادداشت عصای دستام شدهاند. «تا روشنایی بنویس» را جهان کتاب منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)