بهار هشتاد و نه
سال اشک، سال امید، سال ترس دارد تمام میشود؛ اینکه سهم آدمها از این سه کلمه در سالی که گذشت چهقدر بوده و امروز چهقدر است را هرکس خود بهتر میداند، اما شک ندارم که دیگر کسی نمیتواند به سادگی از سهم امید ما کم کند.
پینوشت: پوریا عالمی، نیاسر، روزهای آخر اسفند هشتاد و هشت.
لينک مطلب |
« صفحهي بعدي | صفحهي قبلي »
لينکده
- شما هم کتاب گرفتار دارید؟
حسن محمودی- روزنامهی فرهیختگان
- هر صدای ادبی یک دنیای منحصر به فرد است.
داوود غفارزادگان
- هشت کتاب در دور نهایی جایزهی هفتاقلیم
مهر
- تا هر لحظه هوس کردم عاشقت باشم
ازدواج- شعری از مجتبا پورمحسن
- بازی کردن با آبروی یک صنف فرهنگی
کاوه فولادی نسب
| آرشيوکتاب ماه
هنوز هم ماشینها گیر کردهاند توی ترافیک و بوق میزنند. مثل همیشه. سرم را از پنجره تو میآورم. اینجا هم چیزی تغییر نکرده. همه چیز مثل همیشه است. سیگار توی بالکن یا جلوی در خانه بیشتر از توی خانه مزه میدهد. پاکت سیگار را بر میدارم. سرم درد میکند. در بالکن را باز میکنم. صدای آبپاش همسایه از بالکن بالای سرم میآید. دوست دارم دوباره بخوابم اگر این صدای دمپاییها بگذارد. پابرهنه توی بالکن میروم.
«فارسی بخند» مجموعهای است از داستانهای کوتاه سپیده سیاوشی که نشر قطره منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)