تنها دوبار زندگی می‌کنیم

نکنید آقاجان... دلمان را نسوزانید که دوریم و این جا فعلا جز نیش زنبور خبری از چیز دیگری نیست.
هفته ی دیگر می آیم تهران فقط برای این که «تنها دو بار زندگی می کنیم» را ببینم، صبح که خواندیم امیر حسین آمده است نوشته که ندیدن فیلم حسرت آفرین خواهد بود از اولین آژانسی که سرراهمان بود یک دانه بلیت برای هفته ی دیگر گرفتیم... ولی نکنید آقاجان... نکنید

پدرام: فرهنگ دو دل‌باخته مثل تو داشته باشد به خدا دیگر غمی ندارد.

پنچره !

سلام آقای رضایی زاده
خیلی خوشحالم که وبلاگتان را بعد از مدت ها پیدا کردم.
به عنوان یک عاشق ادبیات خیلی دوست دارم که شما را از نزدیک ببینم. اگر شرایط زمانی و مکانی شما این اجازه را بدهد خیلی خوب است. امیدوارم این دیدار میسر شود...
آدرس وبلاگم را برایتان گذاشتم و اگر سر بزنید و نظر بگذارید خیلی خیلی خوشحالم کرده اید.
به امید دیدار...

آقا این جواب نبود...
سرتان شلوغ است قبول
اما...

سیامک که با اتوبوس آبی به لیو نرفت ابزارها سوخت باید با پای جان رفت

پدرام: مینی‌بوس آبی و ترمینال اگر نبود، کیفی هم جا نمی‌ماند و قصه‌ای شکل نمی‌گرفت. تا قصه‌ای پیش نیاید، کسی از جان مایه نمی‌گذارد.

انقدر که آدم دلش می خواهد برای بار اول بمیرد..

سلام
خوش به حالتون!
منم خیلی دوست دارم این فیلم رو ببینم اما یک سری مشکلات دارم این روزا و امتحانا هم داره شروع میشه...
کلا خواستم بگم منم دلم میخواد!!

خوشبختم!

ببخشید این فیلم تازه اومده تو سینما‌های ایران؟..سپاس..

پدرام: دو ماهی می‌شود، شاید هنوز در بعضی سینما‌ها نمایش داده شود.