بخوان، بخوان!
هوشنگ گلشیری شاعر را بعضی شاید نشناسند؛ از این بعضی، سهم هم سن و سالهای من بیشتر است احتمالا، که به چیزی جز آنچه در کتابخانهها و کتابفروشیها دیدهاند، دسترسی نداشتهاند. آنچه میخوانید آبان ماه 1346- با همین رسمالخط - در ماهنامهی پیام نوین منتشر شده است.
قناری من
چه سالهاییست
تو را که دیگر نیست
امیدِ بال گشودن در آبی ِ آن دور
مرا که بی قفسی حتی
تمام ِ سال از این کوچهباغ میگذرم
قناری من
بهانه را که بمانیم دور از آن آبی
بخوان بخوان که مرا خود بهانه خواندنهاست
که لانه سازی این مرغ در گذرگه این باد
و زندهرود که جاری است تا دل مرداب.
« صفحهي بعدي | صفحهي قبلي »
لينکده
- تفنگهای دستهنقرهی سروش روحبخش
شما چیهاتان را هیچ وقت پس نگرفتید؟
- اینجا خاورمیانه است
پوریا عالمی
- لغو مجوز ایراندخت
و توقیف «اعتماد»
- پرتره به شفق رسید.
نقد و بررسی مجموعه داستان امیرحسین یزدانبد
- تعطیلات
پاگرد
| آرشيوکتاب ماه
«تا روشنایی بنویس» دربرگیرندهی ۱۶ یادداشت بسیار خواندنی است از احمد اخوت، در حاشیهی نوشتن، و یکی از بهترین کتابهایی که در این چندسال خواندهام. از این ۱۶ یادداشت، «وحشت از صفحهی سفید» و «سندرم کتاب دوم» و «کتابهای ناخوانده» را بیشتر دوست داشتم و -دروغ چرا؟- این سه یادداشت عصای دستام شدهاند. «تا روشنایی بنویس» را جهان کتاب منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)