اتاق آبی

کنون من ماندم و من
گیتاری و سیگار و تنهایی
...

آقا مرسی بابت معرفی این گروه.

ما که سرعت اینترنتمان به این چیز ها قد نمی دهد. عجالتا ترانه های جنوبی سهیل نفیسی را گوش می دهیم.

سلام
چرا٬ انتظار بزرگی است.
(پست قبلی)

آدم می رسد به روزهایی که کلن باید بگوید ای داد بی داد

نه اتفاقا از نشانه های خود ازاری نیست از نشانه های افسردگیه. البته باز هم میشه امیدوار بود به این حد از افسردگی ,حالت بدترش اینه که انقدر گوشه گیر میشی که اصلا کسی مهمونی دعوتت نمی کنه چه برسه به نوع پر شر و شورش

درود!

آقا صفایی کردیم. سپاس از این معرفی. دمت گرم

ای دل نگفتمت مرو از راه عاشقی
رفتی،بسوز کاین همه آتش سزای تست

و يا شايد هم خودآزادي!

یادداشتی بر کتاب تا روشنایی بنویس در سایت کانون ادبیات ایران...
www.kanoonweb.com

وقت خوبی نیست برای فکر کردن به چاقوی ته گنجه...یکی یک بار بهم گفت: مردن آسونه. دووم آوردن و کشتی گرفتن با خود و روزگاره که سخته...راست گفته :)

نشانه های خودآزاری؟ ! ! !
هوم...

تلخ است و لذت بخش. نه دوباره نه...

2 روز منو نشوند پای کامپیوتر فقط دارم همین آهنگو گوش میدم...

دست های سردم . . .

رگ های سبزم . . .

قلب ِ کبودم . . .

از اون آهنگهایی بود که تا 50 بارمی تونم گوش بدم.ممنون.توی این گوشه نشینی،زیر پتو با صدای هق هق ...

هرکس باهرامکانی که دارد باید کمک کند! تو که قلم خوبی داری، بنویس از روز های آفتابی، از روزهای سرد و آفتابی. هزاران موضوع دارم برای نوشتن.اما متاسفم که غم نان وقتی برایم نگذاشته.
ما نگفتیم، تو تصویرش کن.

اینها خودآزاری نیست اینها سکوتی هستند که هر چند وقت یکبار هر کسی احتیاج داره.

عجب قشنگ

درباره زنده بودن الی.
چرا الی زنده است؟
صحبت در مورد فرم روایت و کلک های نویسنده برای گمراه کردن مخاطب!

سلام

ببخشید نظرم مال این پست نیست اما خاطرات دیکتاتوره محشر بودم یعنی عالی بود حرف نداشت

نیدی میگه دمت گرم؟
دمت گرم...

سلام آقاي پدرام
از اين هم اسم هستيم خوشحالم.
يه خورده در مورد كافه پيانونوشتم خوشحال مي‌شوم به وب سايتم نظري كنيد
به درود