« همه‌ی‌ داستان‌ها جایی به نویسنده‌شان می‌رسند | صفحه‌ی اصلی | حاشیه‌ی هشتم+ پی‌نوشت »

این یادداشت تا دلتان بخواهد مخاطب خاص دارد!

November 29, 2008

چند دقیقه‌ای به ساعت دو مانده و من خوابم نمی‌برد. به مقدمه‌ی یادداشت قبل فکر می‌کنم و به حرف‌هایی که در این دو روز شنیده‌ام.
من اهل ریاکاری و در پسله حرف‌زدن نیستم، خاصه اگر چیزی و کسی آن‌قدر برایم ارزش داشته باشد که نتوانم با سکوت، و بی‌تفاوت، از کنارش بگذرم.آرشیو اینجا هم پر است از یادداشت‌های انتقادی تند و تیزی که مخاطب خاص دارند، پر از کلماتی صریح و گاه تلخ که آدم‌ها و نام‌های حقیقی را نشانه رفته‌اند؛ از سیدرضا شکراللهی، احمد غلامی، مهدی یزدانی‌خرم و فرزانه طاهری گرفته تا لیلی نیکونظر، حسن محمودی، مریم مهتدی، سپینود ناجیان و -تازه‌ترین‌‌شان- یاسر نوروزی. انکار نمی‌کنم در این میان چند‌جایی اشتباه کرده‌ام، تندی کلماتم گاه از حد گذشته است و بعضی از این یادداشت‌ها هم هرگز نباید منتشر می‌شدند، اما راستش راضیم از این بی‌نقاب زندگی کردن و عادت نکردن به ریاکاری؛ تمام این سال‌ها سعی کرده‌ام با خودم و آدم‌های اطرافم صادق باشم و فقط از چیزهایی بنویسم که بهشان اعتقاد دارم.
متاسفم اگر نیش انتقادات و تندی رفتار و صراحتم شما را رنجانده، اما باور کنید من بلد نیستم - و دوست هم ندارم- جور دیگری زندگی کنم.

لينک مطلب | 1:35 AM