« تصویر تو... | صفحهی اصلی | چرا نمیشود دوستش نداشت؟ »
دست تاریک، دست روشن
نمیفهمم، چرا وقتی نویسنده، شاعر یا روزنامهنگاری با صداوسیما یا روزنامههای وابسته و نزدیک به دولت همکاری میکند، یا جایزه و بورسیهای دولتی را میپذیرد، میشود هنرمند دولتی و وابسته و مجیزگو، اما همکاری با رادیوها و رسانههای دیگر کشورها، پذیرفتن اصول حرفهای آنها و استفاده از فرصتهای مطالعاتی و استقبال کردن از سفرهایی که هزینههایش را دیگران جور میکنند، نه تنها نشانهی وابستگی نیست که معنایی جز استقلال و حرکت در جهت آرمانهای روشنفکران ندارد.
حالا اشکال از فرستنده است یا گیرنده؟
لينکده
- تداوم چند خط خون
کوتاه، دربارهی مجموعه داستان رگبار
- ادبیات، دینامیت نیست
محمد حسینی
- نامزدهای نهایی جایزهی مهرگان معرفی شدند
ایسنا
- شما هم کتاب گرفتار دارید؟
حسن محمودی- روزنامهی فرهیختگان
- هر صدای ادبی یک دنیای منحصر به فرد است.
داوود غفارزادگان
| آرشيوکتاب ماه
هنوز هم ماشینها گیر کردهاند توی ترافیک و بوق میزنند. مثل همیشه. سرم را از پنجره تو میآورم. اینجا هم چیزی تغییر نکرده. همه چیز مثل همیشه است. سیگار توی بالکن یا جلوی در خانه بیشتر از توی خانه مزه میدهد. پاکت سیگار را بر میدارم. سرم درد میکند. در بالکن را باز میکنم. صدای آبپاش همسایه از بالکن بالای سرم میآید. دوست دارم دوباره بخوابم اگر این صدای دمپاییها بگذارد. پابرهنه توی بالکن میروم.
«فارسی بخند» مجموعهای است از داستانهای کوتاه سپیده سیاوشی که نشر قطره منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)