سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« بیا درباره‌ی طعمش حرف بزنیم | صفحه اصلی | احساس سوختن به تماشا نمی‌شود »

بزرگراه‌های تنهایی

«یه شاخه نیلوفر» برای من که امیدوار بودم ترانه‌ها و ملودی‌های اولین آلبوم رسمی و مجاز محسن چاووشی جنس دیگری داشته باشند، «آلبوم» دوست داشتنی‌ای نیست، انتظار چیزی جز این را می‌کشیدم و از تکرار این همه آه و ناله و اصرار بر این سبک اجرا هم سر در نمی‌آورم راستش. هیچ دقت کرده‌اید که هرچه پیش آمده‌ایم و از اولین آلبوم‌ها و کارهای زیرزمینی چاووشی فاصله گرفته‌ایم، خشونت و اقتدار پنهان در «تنهایی» آهنگ‌های او هم جایشان را به درماندگی و ویرانی داده‌اند؟
از این‌ها که بگذریم اما، باید اعتراف ‌کنم که در همین آلبوم هم نمی‌شود «تبریک» را دوست نداشت و خیال می‌کنم «هفته‌های تلخ من» هم فقط خوانده شده برای اتوبان‌گردی‌های شبانه‌ی آدم‌ها و هیولاها! برای سرگردانی در بزرگراه‌های تنهایی...

مرتبط:
- یه شاخه نیلوفر (علیرضا معتمدی)
- در باب محسن چاووشی به بهانه‌ی «یه شاخه نیلوفر» (POV)
- صدای یک سینه‌سوخته (بابک ریاحی‌پور)