« ... | صفحهی اصلی | همینجوری! (اپیزود سوم) »
چنین کنند بزرگان!
همهی ما گاهی به یک مشاور روانشناس احتیاج داریم تا کارمان به روانپزشک نکشد!
پ.ن: از من میپرسد بهترین خاطره زندگیات چیست. میگویم:« روزهای خوب زیاد داشتهام، اما بهترینی که ماندگار باشد...» نمیتوانم جواب بدهم، به همین سادگی، انگار که اصلا هیچ بهترینی در کار نباشد. امروز هم که با چند نفر از تجربهی خوب دیروز گفتم و از تنها سوال بیجواب خانم روانشناس، به نتیجهای نرسیدم و نرسیدیم. اشکال از ماست یا از دوغ این زندگی؟
لينکده
- نقشهی اشغال فلسطین در طول زمان
فردا نیوز
- قدر این شبها
اگر پاسبانی که در تاریکی سوت میکشد، پسر من بود
- شما نمیدانید چهقدر عجیب است، دردناک است، که مامانم برای بابام گریه کند...
بهناز میم
- یکشنبه منتشر شد
اولین رمان آراز بارسقیان
- پایان کار ایکاروس
حرف خیلیهاست به گمانم- خواب بزرگ
| آرشيوکتاب ماه
«تا روشنایی بنویس» دربرگیرندهی ۱۶ یادداشت بسیار خواندنی است از احمد اخوت، در حاشیهی نوشتن، و یکی از بهترین کتابهایی که در این چندسال خواندهام. از این ۱۶ یادداشت، «وحشت از صفحهی سفید» و «سندرم کتاب دوم» و «کتابهای ناخوانده» را بیشتر دوست داشتم و -دروغ چرا؟- این سه یادداشت عصای دستام شدهاند. «تا روشنایی بنویس» را جهان کتاب منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)