« زندگی جای دیگری است | صفحهی اصلی | آرامش در حضور دیگران »
نیم ساعت بعد از صدای جیرجیرک
نمیدانم چطور خودش را چهارطبقه کشانده بالا و در بالکن یکونیم متری اتاق خوابم چه دیده که همانجا ماندگار شده است؛ اما حالا دیگر عادت کردهام به صدایش. هرشب، ساعت که از یک و نیم میگذرد، وقتی ترس از خواب ماندن و کسر کار همه چیز را کنار میزند، وقتی لپتاپ را خاموش میکنم، پردههای اتاق را میکشم و میافتم روی تخت، جیرجیرک شروع میکند به خواندن. آنجاست که دیگر روز من تمام شده و وقت بازخوانی و محاکمه است، جیرجیرک میخواند و من شلاق میزنم...
لينکده
- تداوم چند خط خون
کوتاه، دربارهی مجموعه داستان رگبار
- ادبیات، دینامیت نیست
محمد حسینی
- نامزدهای نهایی جایزهی مهرگان معرفی شدند
ایسنا
- شما هم کتاب گرفتار دارید؟
حسن محمودی- روزنامهی فرهیختگان
- هر صدای ادبی یک دنیای منحصر به فرد است.
داوود غفارزادگان
| آرشيوکتاب ماه
هنوز هم ماشینها گیر کردهاند توی ترافیک و بوق میزنند. مثل همیشه. سرم را از پنجره تو میآورم. اینجا هم چیزی تغییر نکرده. همه چیز مثل همیشه است. سیگار توی بالکن یا جلوی در خانه بیشتر از توی خانه مزه میدهد. پاکت سیگار را بر میدارم. سرم درد میکند. در بالکن را باز میکنم. صدای آبپاش همسایه از بالکن بالای سرم میآید. دوست دارم دوباره بخوابم اگر این صدای دمپاییها بگذارد. پابرهنه توی بالکن میروم.
«فارسی بخند» مجموعهای است از داستانهای کوتاه سپیده سیاوشی که نشر قطره منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)