« شعبهی دیگری ندارد! | صفحه اصلی | زندگی دوگانهی ناتور »
...
وقتی به هم نزدیک میشویم
بیشتر از هم فاصله میگیریم
وقتی با هم هستیم
بیشتر تنهاییم
آرام آرام
خانهای در ذهنمان شکل میگیرد.
او تنهاست
من هم تنهایم
و از دودکش خانه
اندوه بالا میرود
دیوارهای گلی نامریی
لخت و عور
به هر طرف که مینگریم
به خودمان برمیخوریم.
«شعرهای عزیز نسین- مترجم: رسول یونان- نشر مشکی- چاپ دوم ۱۳۸۶»
لينکده
- ابتدايیترين نياز همين بودن در جمعی همزبان است
گفتوگو با حسین سناپور دربارهی کارگاههای داستاننویسی- ایسنا
- مرگهای چهارشنبهای
خوابگرد
- موضع روزنامه کارگزاران، حمایت بیقید و شرط از مردم فلسطین است
مهران کرمی
- برای هجوم بیامان درد
مریم مهتدی
- هنوز ندانستهام...
نیکات
- در متن و حاشیهی برخی پنچریهای اخیر!
چند کلمهای در حاشیهی دومین مجموعه داستان حامد حبیبی- خوابگرد
- همهی ما، توی تنهایی کوچک خودمان پیر می شویم ...
زن روزهای ابری
| آرشيوکتاب ماه
اولین رمان فرشته احمدی را هنوز نخواندهام، اما از دو-سه نفر- که سلیقه و نظرشان را قبول دارم- شنیدهام که «پری فراموشی» رمان محکم و جذابی است، نگاه حاکم بر این رمان به شدت« زنانه» با نگاه دیگر رماننویسان زن متفاوت است و دیگر کسی در این رمان به دنبال راه انداختن جنگ و جدلهای جنسیتی نیست. امیدوارم که حق با این سه دوست منتقد و داستاننویس باشد و ادبیات داستانی ما- در این حوزه- یکی دو گام به پیش رفته باشد. «پری فراموشی» را نشر ققنوس منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)