فقط بگو...
من خستهام
خسته از آینه، از آدمی، از آسمان
مگر تحمل یک پرنده کوچک خانهزاد
یک پرنده جامانده از فوج بارانخورده بیبازگشت
تا کجای آسمان تمام رویاهاست؟
من بریدهام
بریده مثل باران تنبل عصر آخرین جمعه خرداد
بریده مثل شیر ماسیده بر پستان آهوی مضطرب
بریده مثل باد، باد خسته به بنبست نشسته دی ماه
بریده مثل تسبیح دوره گردی کور بر سنگفرش بیچراغ
حالا هی بگو برو خانه چراغ بیاور!
«چراغ ما هم در همین خانه شکسته است»
دروغ میگویم؟
هی دوست دانای من
فقط بگو کی وقت رفتن فراخواهد رسید؟
«سیدعلی صالحی»
« صفحهي بعدي | صفحهي قبلي »
لينکده
- برگزيدگان نهمين جايزهی هوشنگ گلشيری معرفی شدند
آنجا که پنچرگیریهای تمام میشوند، آویشن قشنگ نیست، برف و سمفونی ابری، مرگبازی
- تفنگهای دستهنقرهی سروش روحبخش
شما چیهاتان را هیچ وقت پس نگرفتید؟
- اینجا خاورمیانه است
پوریا عالمی
- لغو مجوز ایراندخت
و توقیف «اعتماد»
- پرتره به شفق رسید.
نقد و بررسی مجموعه داستان امیرحسین یزدانبد
| آرشيوکتاب ماه
«تا روشنایی بنویس» دربرگیرندهی ۱۶ یادداشت بسیار خواندنی است از احمد اخوت، در حاشیهی نوشتن، و یکی از بهترین کتابهایی که در این چندسال خواندهام. از این ۱۶ یادداشت، «وحشت از صفحهی سفید» و «سندرم کتاب دوم» و «کتابهای ناخوانده» را بیشتر دوست داشتم و -دروغ چرا؟- این سه یادداشت عصای دستام شدهاند. «تا روشنایی بنویس» را جهان کتاب منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)