« آدم بزرگها دنبال چه هستند؟ | صفحهی اصلی | ... »
وای به روزی که بگندد نمک
و باز سوال اساسی این است که اگر فیلمنامهنویس «مرگ تدریجی یک رویا» کسی جز علیرضا محمودی -روزنامهنگار خوشنام و همسر مینا اکبری- بود، دوستان روشنفکر، روزنامهنگار و وبلاگنویس -که متاسفانه یا خوشبختانه میانشان داستاننویس هم زیاد است و همین چند ماه پیش از لباس زیر نویسندگان یک کار طنز پرچم ساختند- باز هم سکوت میکردند؟
لينکده
- نقشهی اشغال فلسطین در طول زمان
فردا نیوز
- قدر این شبها
اگر پاسبانی که در تاریکی سوت میکشد، پسر من بود
- شما نمیدانید چهقدر عجیب است، دردناک است، که مامانم برای بابام گریه کند...
بهناز میم
- یکشنبه منتشر شد
اولین رمان آراز بارسقیان
- پایان کار ایکاروس
حرف خیلیهاست به گمانم- خواب بزرگ
| آرشيوکتاب ماه
«تا روشنایی بنویس» دربرگیرندهی ۱۶ یادداشت بسیار خواندنی است از احمد اخوت، در حاشیهی نوشتن، و یکی از بهترین کتابهایی که در این چندسال خواندهام. از این ۱۶ یادداشت، «وحشت از صفحهی سفید» و «سندرم کتاب دوم» و «کتابهای ناخوانده» را بیشتر دوست داشتم و -دروغ چرا؟- این سه یادداشت عصای دستام شدهاند. «تا روشنایی بنویس» را جهان کتاب منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)