« آدم بزرگها دنبال چه هستند؟ | صفحهی اصلی | ... »
وای به روزی که بگندد نمک
July 4, 2008
و باز سوال اساسی این است که اگر فیلمنامهنویس «مرگ تدریجی یک رویا» کسی جز علیرضا محمودی -روزنامهنگار خوشنام و همسر مینا اکبری- بود، دوستان روشنفکر، روزنامهنگار و وبلاگنویس -که متاسفانه یا خوشبختانه میانشان داستاننویس هم زیاد است و همین چند ماه پیش از لباس زیر نویسندگان یک کار طنز پرچم ساختند- باز هم سکوت میکردند؟
لينک مطلب | 10:59 AM
لينکده
- شما هم کتاب گرفتار دارید؟
حسن محمودی- روزنامهی فرهیختگان
- هر صدای ادبی یک دنیای منحصر به فرد است.
داوود غفارزادگان
- هشت کتاب در دور نهایی جایزهی هفتاقلیم
مهر
- تا هر لحظه هوس کردم عاشقت باشم
ازدواج- شعری از مجتبا پورمحسن
- بازی کردن با آبروی یک صنف فرهنگی
کاوه فولادی نسب
| آرشيوکتاب ماه
هنوز هم ماشینها گیر کردهاند توی ترافیک و بوق میزنند. مثل همیشه. سرم را از پنجره تو میآورم. اینجا هم چیزی تغییر نکرده. همه چیز مثل همیشه است. سیگار توی بالکن یا جلوی در خانه بیشتر از توی خانه مزه میدهد. پاکت سیگار را بر میدارم. سرم درد میکند. در بالکن را باز میکنم. صدای آبپاش همسایه از بالکن بالای سرم میآید. دوست دارم دوباره بخوابم اگر این صدای دمپاییها بگذارد. پابرهنه توی بالکن میروم.
«فارسی بخند» مجموعهای است از داستانهای کوتاه سپیده سیاوشی که نشر قطره منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)