سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« ... | صفحه‌ی اصلی | نظر بر این دل سرگشته خراب انداز »

تظاهرات پشت دیوارهای جان‌پناه + پی‌نوشت

اینکه آدم شهامت نداشته و ترس‌اش را بخواهد پشت کلی‌گویی‌هایی این‌چنینی پنهان کند چیز خوبی نیست؛ فایده‌ای هم ندارد، بیش‌تر به آدمی می ماند که از ترس سربازهای توی کوچه، پشت جان‌پناه بامی پنهان شده و شعار می‌دهد. آقای مصلح عزیز، اگر «کافه پیانو» را نخوانده‌اید که هیچ- این چند خطی که نوشته‌اید هم ارزشی ندارد- اما هیچ عجیب نیست که کافه پیانو را خوانده باشید و از آن خوشتان نیامده باشد، اشکالی هم ندارد که فکر کنید که این کتاب اصلا ارزش این همه جار و جنجال را ندارد و جو حاکم این روزها، هیاهویی است برای هیچ.اما مشکل از آنجا آغاز می‌شود که چیزی می‌نویسید، کلی‌گویی می‌کنید و به جماعتی طعنه می‌زنید و در لفافه و با نیش و کنایه می‌گویید که این کتاب ارزش این همه حرف و حدیث را ندارد، اما دلیل نمی‌آورید و از کنار جزییات به سادگی می‌گذرید. این راهش نیست آقای مصلح و وای بر این ادبیات نیم‌بند اگر قرار باشد این کلی‌گویی‌ها و نیش و کنایه‌های این‌چنینی «مد» شود.

پی‌نوشت:
اول اینکه من هیچ‌وقت به اسم ناتور کامنت نمی‌گذارم، دوستان اگر بعد از این خواستند به جای من در وبلاگی کامنت بگذارند- مثل کامنتی که اینجا گذاشته‌اند و در واقع چیزی جز کپی پیست کردن یادداشتی که در وبلاگم نوشته‌ام نیست- این نکته را رعایت کنند!
دوم، همچنان فکر می‌کنم اولین شرط اظهار نظر - وگاهی هم فضل- درباره‌ی فیلم، عکس، نقاشی و کتابی، و احتمالا به قول آقایان انتقاد از موج‌های مقطعی، دیدن و خواندن آن اثر است و ندیده و نخوانده درباره‌ی چیزی حرف زدن بیش‌تر به کاری می‌ماند که جایش در مسجد نیست. حالا اگر کسی خو گرفته باشد به این کار و مثل بعضی‌‌ها ،که کم هم نیستند، سفره خودش و صفحه‌ی خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها را از این راه پر‌کند، جایی برای بحث نمی‌ماند.
بد نیست اگر آدم‌ها قبل از پیش کشیدن سن‌وسال، کمی کلمات را مزه مزه کنند و نگاهی هم به چپ و راست خودشان بیندازند. برای قضاوت درباره‌ی دیگران هم - که پیرمردها را هم در بر می‌گیرد- تا زمانی که شاهکارهای‌شان حاضرند و آماده، نیازی به کالبدشکافی گذشته نیست!