« یک گوشه ی پاک و پر نور | صفحه‌ی اصلی | خداحافظ تونی، خداحافظ »

بازگشت

June 16, 2008

استقلال خوشبخت است که مجتبی جباری را دارد و ما خوشبختیم چون هوادار تیمی هستیم که اعجوبه برایش بازی می‌کند؛ بازیکنی که مولانا می‌خواند، میانه‌اش با فلسفه بد نیست، در زمین فوتبال بیش‌تر از پاهایش از مغزش کار می‌کشد و به یادمان می‌آورد که همچنان می‌شود از این فوتبال لذت برد. با این استقلال، با اعجوبه و با قلعه‌نویی - که همچنان مربی محبوبم نیست اما نباید توانایی‌اش را در بازی گرفتن از یک مجموعه‌ی از هم گسیخته نادیده گرفت- می‌توان به آینده امیدوار بود.

پی‌نوشت: مجتبی جباری سیاه‌پوش شد...
مرتبط:
- جباری را دوست دارم. نه فقط به‌خاطر فوتبالش... (عطا صادقی - یک‌ پنجره)
- شکوه قهرمان (خسرو نقیبی)

لينک مطلب | 10:40 PM