« خیابان یکطرفهای که غمگین نیست | صفحهی اصلی | خدا هم جنتلمنها را دوست دارد »
آمین!
نمیدانم چرا، اما این بالا و پایین پریدن بعضی دوستان نویسنده و روزنامهنگار را که میبینم، این اشتیاق عجیب برای رسیدن به خبری از حضور «خالد حسینی» در ایران و این ناز و غمزهی کارگزار و مدیر برنامههای خالد حسینی و آنها که قرار است در ایران میزبان آقای نویسنده باشند، یاد چند سال پیش میافتم و حضور اورهان پاموک در ایران و ماجرای تحقیرآمیز روز آخر سفرش. نمیدانم شما هم یادتان هست و اصلا از ماجرا خبر دارید یا نه، اما بعید میدانم که محمود دولتآبادی آن روز و رفتار توهین آمیز اورهان پاموک را - که اتفاقا هنوز نوبل نبرده بود- فراموش کرده باشد.
انشاءالله که گربه است و هیچ کس کاری نکرده و نمیکند که جمعی را تحقیر کند و انشاءالله که نویسنده و داستاننویس و کلمه هم همیشه همینقدر حرمت و ارزش داشته باشند در این کشور.
لينکده
- شما هم کتاب گرفتار دارید؟
حسن محمودی- روزنامهی فرهیختگان
- هر صدای ادبی یک دنیای منحصر به فرد است.
داوود غفارزادگان
- هشت کتاب در دور نهایی جایزهی هفتاقلیم
مهر
- تا هر لحظه هوس کردم عاشقت باشم
ازدواج- شعری از مجتبا پورمحسن
- بازی کردن با آبروی یک صنف فرهنگی
کاوه فولادی نسب
| آرشيوکتاب ماه
هنوز هم ماشینها گیر کردهاند توی ترافیک و بوق میزنند. مثل همیشه. سرم را از پنجره تو میآورم. اینجا هم چیزی تغییر نکرده. همه چیز مثل همیشه است. سیگار توی بالکن یا جلوی در خانه بیشتر از توی خانه مزه میدهد. پاکت سیگار را بر میدارم. سرم درد میکند. در بالکن را باز میکنم. صدای آبپاش همسایه از بالکن بالای سرم میآید. دوست دارم دوباره بخوابم اگر این صدای دمپاییها بگذارد. پابرهنه توی بالکن میروم.
«فارسی بخند» مجموعهای است از داستانهای کوتاه سپیده سیاوشی که نشر قطره منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)