سايت‌ها

وبلاگ‌ها

خیابان‌ یک‌طرفه‌‌ای که غمگین نیست

اینکه بعد از دو سال، سه ساعت از یک بعد‌ازظهر اردیبهشتی را با کسی بگذرانی که زمانی دوستش داشته‌ای بی‌آنکه دوستت داشته باشد و بعد وقتی آن سه ساعت لذت‌بخش به آخر می‌رسد، راضی باشی از خودت و روزگار و حس خوب خودت و کسی که دوستش داشته‌ای و- بیش‌تر از همه- از کنارآمدنت با حقیقت، یعنی به همه‌ی آن چیزهایی که باید رسیده‌ای. زمان گاهی از پس دوست داشتن‌ها بر نمی‌آید و این همان لحظه‌ای است که آدم‌ها می‌توانند به «دوست داشتن‌هایشان» افتخار کنند. فقط بعضی آدم‌ها هستند که تنها در خاطرات نمی‌مانند و زمان را کنار می‌زنند و بزرگ می‌شوند و علاقه‌ی تو را هم در گذشته جا نمی‌گذارند؛ و این اصلا چیز کمی نیست...