خیابان‌ یک‌طرفه‌‌ای که غمگین نیست

اصلاً چیز کمی نیست اما قبول کن که نایاب است .. اکثراً می آیند که ویران کنند و جغدی شوند نشسته بر خاطرات این ویرانه ...
.........
برای پست قبلی : دنیای بدی شده !

الان، خط به خط این نوشته در من جریان داره...

آدمهایی که بودنشان زمان و مکان و سن نمیخواهد.مثل حافظ که همیشه خواندنش لذت بخش است:)

taze age ye khatereye mundegar ham tu hamun 3 saat tu zehnet sabt kone k dige shahkare;)mage na?!

پدرام: :))

نمی دونم. ولی...اصلا این اردی بهشت بد وقتیه برای هر نوع قدم زدن! خاطره زاس!

من اینجوری فکر نمی کنم.کسی که از زندگیت رفت بیرون رفت انگاری که هیچ وقت نبوده...

دوستت دارم هنوز نه به اندازه ی دوست داشتن همان موقعه ها .ساده نگیر ساده نبود

سلام.به من هم سر بزن و نظر یادت نره دوست من

این نوشته‌ات را عجیب «پایه» هستم و این خط آخر نوشته‌ات را هم...
دنیا جای کوچکی‌ست و آدم‌هایی که توی این دنیا زندگی می‌کنند، قاعدتاً، آدم‌های بزرگی نیستند.
عالی بود پدرام...

پدرام: مخلصم محسن عزیز. ممنون از لطفت...

نوشته ی من و خانم لیلی اشتباهی به جای هم اومده :دی

اون اوایل جدایی کمی نفرت بوجود میاد.. اما بعد مدت زیاد همینی میشه که گفتی...

دوست داشتم این نوشته رو

تجربه کردن یه حس خوب و بد با همه.لحظات خوبش وقتی که در کنارشی و بدی هاش بعد از رفتنشه.ولی هر وقت ببینیش مثل گذشته ها دوسش داری.همینش قشنگه.

hich gah faseleha harife khatereha nemishavand.

برای سالها بعد می نویسم / سالها بعد که شاید نگاه تو کمی مهربان شود/اما/فسوس/قصه ی مادربزرگ راست بود/همیشه یکی هست و یکی نیست....