« بشنوید و رستگار شوید! | صفحه اصلی | The Mist »

...

جمعه ۳۰ فروردین ۱۳۸۷

در ماست کاتب شاید یا در سایه‌روشن‌های میان آن کلام که بر سر دست داشت. آنجا، بر کاغذهای زرد شده‌ی روز میز خواناست این: ما هم رفتیم، نعش‌مان را هم بردیم.
زیرسیگاری را ندیدیم کدام دست بر کاغذها گذاشت وقتی کاتب رو به دیوار می‌آمد لبخند بر لب و رقصان، انگار بگوید اتا الحق یا انا کلمة الحق.
روشنانیم ما.

«خانه‌ روشنان- هوشنگ گلشیری»





ديوانگی‌ها


حالا شبیه مادرم شده‌ام
وقتی که ترکش می‌کردم و نمی‌دانست

حالا شبیه تو شده‌ام
وقتی که دوستم داشتی و نمی‌دانستم

حالا شبیه خودم شده‌ام
خانه‌ای ویرانه و
کلیدی در مشت

«معصومه ضیایی»


کتاب ماه


Cafe-Piano.jpg

خوش‌خوان است و جذاب، شروع‌اش که می‌کنی نمی‌توانی به این سادگی‌ها کنارش بگذاری، پر است از لحظه‌های ناب و ایده‌های درخشان و طنازی‌های «فرهاد جعفری» و - بین خودمان بماند- فکر می کنم بهترین رمانی است که سال گذشته منتشر شده است. کافه پیانو را نشر چشمه به بازار کتاب فرستاده است.

يادداشت‌های من در مطبوعات

بایگانی يادداشت‌ها

جستجو


بايگانی

ماهيانه


پشتيبانی

Movable Type 3.33 |

hamidreza [dot] com