سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« شهید... | صفحه‌ی اصلی | شهر امن و امان است »

تقدیم به نوستالژی

برای من که از براندازی و طرفداران‌اش نفرت دارم و یک انقلاب یا جنگ تازه را فاجعه می‌دانم، برای من که از بی‌تفاوتی می‌ترسم و از هرآنچه به دنبالش می‌آید، برای من که تنها یک آدم معمولی‌ام و نه یک آرمان‌خواه خواب‌زده، برای من که نافم را با مهاجرت نبریده‌اند و همچنان ناتوانم از بریدن و رفتن، برای من که هنوز همین‌جا نفس می‌کشم و آدم‌هایش را کم و بیش می‌شناسم و از تاثیر دین در زندگی‌شان خبر دارم، رای دادن چیزی بیش‌تر از استفاده از یک حق شهروندی است؛ یک جور ادای دین به خاطرات و روزها و آدم‌هایی که نمی‌شود دوست‌شان نداشت و فراموش‌شان کرد...