کاش دنیا این همه استاد نداشت...

می‌دانی اشکال کار کجاست؟ همین سانسور لعنتی! اثری که توقیف می‌شود، مخاطب هنگام برخورد با آن، کور می‌شود پدرام.
به مهرجویی دوست‌داشتنی هم حق می‌دهم بی‌حوصله شده باشد. پنجه نرم کردن با مدیران نااهل فرهنگ، آدم را فرسوده می‌کند. فکر می‌کنم بهرام بیضایی هم اگر سالی یک فیلم می‌ساخت، روزگارش حالا بهتر از این نبود.
ولی چه کنیم پدرام که، مهرجویی را نمی‌شود دوست نداشت. نه، نمی‌شود!

خوب این پست شما کاملاً مطابق با نظر ما بود، اگر اینجاو وبلاگ جناب خوابگرد نبود به کل از فیلم شناسی خودمان ناامید می شدیم بس که تعریفات شنیدیم از اطرافیان...

من که ندیدم این فیلمو. اما با تیتر این نوشته به شدت موافقم.اون سکانس اسکناس‌های هزاری هم تو این نوشته نکته‌ی به جایی بود :ي

سلام. خب من فیلم رو دوست داشتم شاید به خاطر رادان که خوب بود. خیلی خوب بود. ربه قول تو پایان بندی فیلم یه جور وصله بود و تلویزیونی. با نظرت در مورد بازیگر جاوید هم موافقم. اما خب من هم شیفته ترانه ها و صدای چاووشی شدم. اگر اون نبود سنتوری خیلی می لنگید.

من هم از این فیلم میانمایه بسیار کلافه و از اینکه "استاد" فیلم ایرانی چنین آشغالی را بسازد از همه چیز ناامید شدم. دیالوگها همه قالبی و صحنه سازیها همه قلابی و داستان کاملاَ تکراری و باور نکردنی. در مورد دیالوگها که خوب گفتی. از اشتباهات که بگذریم یک نوع شلختگی در فیلم هست که نمیتواند دلیل بر چیزی جز دست کم گرفتن تماشاگران از سوی "استاد" باشد. مثلاً به لوکیشن ها دقت کنید که یک محل هم حیاط خانه است و هم پارک عمومی برای اجرای کنسرت. یا مثلاَ به صحنه های آخر فیلم نگاه کنید که در بلندیهای نیاوران و کاشانک یک کولونی معتاد درست کرده اند. کدام تهرانی نمیداند که در آنجاها از این خبر ها نیست! بازیگری بد نیست ولی انگار کارگردان خواب بوده و نتوانسته تن برخورد ها را کنترل کند. اتفاقاَ صحنه دعوای سنتوری و خانمش (که خالی از صداقت نیست) بنظر من بسیار بلند و خالی از ظرافت است) این دعوا در تاتر جا داشت ولی نه در سینما که دوربین در یک وجبی است!

باز از بی خیالی و بی توجهی استاد بگوئیم. علی سنتوری را ببینید که از اوج خوشبختی تا حضیض اعتیاد نه وزنش کم میشود و نه از لپ های گلگونش چیزی کم میآورد. به همان هالیود که (ذمش در این انتقاد بعلت آخر فیلمهای خوشبینانه اش آمد)نگاه کنید. آقای رابرت دنیرو صد کیلو وزن اضافه کرد تا بتواند یک صحنه فیلم "ریجینگ بوولگ را بازی کند و بازیگر دیگری که اسمش الان یادم نیست در فیلم "ماشینیست" پنجاه کپلو به مقتضای رل کم کرد تا پوست و استخوان شد. به این میگویند توجه و احترام به عقل و هوش بیننده!

شاید اشکال اصلی استاد شدن در فیلم ایران ایتست که همه بینندگان را ابله فرض میکنند.

ok.

“….قطاری که نزدیک و نزدیکتر می آید.
هارمونی يکنواخت چرخها,
چرخهایی که سالهای سال
نقطه تلاقی اين دو خط موازی را
در دور دستها جسته اند…..”

“تلاقی” آخرين دستنوشته “دلتنگ دلتنگی های آسمان” در انتظار نگاه گرمتان است!

نديدمش هنوز... اما پستتون برام جالب بود..

همچين يه كم ذوقم رو كور كرد براي تماشاي فيلم.. انتظار چيز ديگري داشتم از فيلم..

بالاخره يه نفر پيدا شد به جز سوت و كف و تحسين چيز متفاوتي گفت

بعد از تماشای فیلم دیدم تا چیزی خطاب به آقای مهرجویی ننویسم دلم قرار نمی گیرد.

می توانی در وبلاگم آن را بخوانی

weblog.minoosh.net

لینک این مطلب که مشکلی نداره؟لینک دادم بهش اما باز نمی کنه.

الان که دوباره امتحان کردم باز شد

میدونی ..فیلم رو میبینی باهاش حال می کنی از بازی بی نظیر رادان کیف می کنی و ترانه های خوب فیلم شارژت می کنه بعد آخر فیلم و اون فیلم هندی که اجرا شد مثل یه سوزن
بادکنک افتخارت به سینمای وطنی رو
می تذکونه و می پلاسی پای تی وی

باعث تاسف است كه استاد مجبور شدند فيلم سفارشي بسازند، در نتيجه همه چيز شعاري و باورناپذير درآمده. شباهت داستان فيلم با رمان «عقايد يك دلقك» هانريش بل برايتان جالب نبود؟

در مورد لينكم تو بلاگت : ديگه دات كامي نيستم. اگه ميشه تغييرش بده. ممنون

درباره مطلب اتفاق کوچک بامزه:
گاهی این اتفاقهای کوچیک روزها ذهن رو درگیر می کنه. گاهی برق آیه های قرآن آدم رو بد جوری می گیره. البته اگر اهل درس گرفتن باشیم

موافقم . سنتوری خیلی بد بود. پر از اشکال و ایراد