« به یاد می‌آورم... | صفحه اصلی | از دفتر خاطرات یک نظرباز »

ناتور

یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۸۶

گاهی فکر می‌کنم چه نام مسخره‌ای دارد اینجا. باقی پیشکش، وقتی حتی نمی‌توانی نگهبان خودت، خط قرمزها، دایره‌ی تنهایی و حال‌وهوایت باشی، دور است و بی‌معنی و دست نیافتنی این کلمه.





ديوانگی‌ها


حالا شبیه مادرم شده‌ام
وقتی که ترکش می‌کردم و نمی‌دانست

حالا شبیه تو شده‌ام
وقتی که دوستم داشتی و نمی‌دانستم

حالا شبیه خودم شده‌ام
خانه‌ای ویرانه و
کلیدی در مشت

«معصومه ضیایی»


کتاب ماه


Cafe-Piano.jpg

خوش‌خوان است و جذاب، شروع‌اش که می‌کنی نمی‌توانی به این سادگی‌ها کنارش بگذاری، پر است از لحظه‌های ناب و ایده‌های درخشان و طنازی‌های «فرهاد جعفری» و - بین خودمان بماند- فکر می کنم بهترین رمانی است که سال گذشته منتشر شده است. کافه پیانو را نشر چشمه به بازار کتاب فرستاده است.

يادداشت‌های من در مطبوعات

بایگانی يادداشت‌ها

جستجو


بايگانی

ماهيانه


پشتيبانی

Movable Type 3.33 |

hamidreza [dot] com