سايت‌ها

وبلاگ‌ها

No Leaf Clover

Then it comes to be that the soothing light at the end of your tunnel
Was just a freight train coming your way

قهرمان‌ها عاقبت به قله می‌رسند، که باید برسند، دیر یا زود، و سقوط از همان لحظه‌ی به قله رسیدن شروع می‌شود، از همان بر بام جهان ایستادن.
هرکس برای قهرمان‌های قصه‌هایش قله‌ای دارد شخصی، کتابی برای محبوب‌ترین نویسنده، فیلمی برای بهترین کارگردان و آلبومی برای خواننده یا گروه افسانه‌ای‌اش، که مال خودش است و شاید با قله‌های آدم‌های دیگر یکی نباشد، حتی اگر قهرمان‌ها همان قهرمان‌ها باشند.
S&M متالیکا برای من حکایت همان نهایت را دارد و خاصه ترانه‌ی فوق‌العاده‌ی No Leaf Clover شان. انگار نمایش اوج استعداد و تجربه است و چکیده‌ی بهترین‌ها، بعد از آلبوم‌های موفق Black Album و Load و ReLoaD؛ ولی حیف که بعدش فقط سقوط است و سقوط، حیف! چه روزهایی گذشت با این متالیکای لعنتی و چه حس نوستالژیک غریبی به آدم می‌دهد دوباره شنیدن آن ترانه‌ها...

پی‌نوشت تقریبا مرتبط: می‌گویند اهل دوزخ تا خدا، خداست در آتش می‌سوزند و از رنج وعذاب‌شان کم نمی‌شود. باز همان‌ها می‌گویند که هرآنچه بهشتیان بخواهند برایشان فراهم می‌شود و کسی در حسرت چیزی یا کسی نمی‌ماند. حالا، تکلیف ما که مثل کلیف و جیمز و لارس و جیسون و کرک معلوم و جایمان هم احتمالا دور و بر چاه ویل است؛ اما اگر یکی در بهشت پیدا شود و هوس کنسرت متالیکا کند، آن وقت تکلیف چیست؟ قرار نیست که در بهشت همه یوسف اسلام و سامی یوسف گوش بدهند؟