« زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت | صفحه اصلی | مثلا بازی »

...

جمعه ۱۱ آبان ۱۳۸۶

و حالا من نشسته‌ام تنها و دلم هم رقص نمی‌خواهد. موسیقی هم نمی‌خواهم. پس سکوت چنبره می‌زند و خفقان. همان را می‌خواهم. و بوی خاکِ نمیده از لای پنجره‌ی نمی‌دانم چندم، به درون می‌خزد.

«مردی آن ور خیابان، زیر درخت- بهرام مرادی- انتشارات کاروان»





ديوانگی‌ها


حالا شبیه مادرم شده‌ام
وقتی که ترکش می‌کردم و نمی‌دانست

حالا شبیه تو شده‌ام
وقتی که دوستم داشتی و نمی‌دانستم

حالا شبیه خودم شده‌ام
خانه‌ای ویرانه و
کلیدی در مشت

«معصومه ضیایی»


کتاب ماه


Cafe-Piano.jpg

خوش‌خوان است و جذاب، شروع‌اش که می‌کنی نمی‌توانی به این سادگی‌ها کنارش بگذاری، پر است از لحظه‌های ناب و ایده‌های درخشان و طنازی‌های «فرهاد جعفری» و - بین خودمان بماند- فکر می کنم بهترین رمانی است که سال گذشته منتشر شده است. کافه پیانو را نشر چشمه به بازار کتاب فرستاده است.

يادداشت‌های من در مطبوعات

بایگانی يادداشت‌ها

جستجو


بايگانی

ماهيانه


پشتيبانی

Movable Type 3.33 |

hamidreza [dot] com