سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« نیمه‌ی تاریک ماه
کوتاه درباره‌ی جایزه‌ی بنیاد گلشیری
| صفحه اصلی | همین‌جوری! (اپیزود دوم) »

...

قرار نبود داستان به اینجا برسد، نه؟ قرارمان این نبود.
دور و بری‌ها «بای‌پس» که به گوشش‌شان می‌خورد وا می‌روند و دنبال دلیل می‌گردند و چون به جایی نمی‌رسند دوباره تو می‌شوی شریک مصیبت و دلیل هرچه بی‌دلیل است و شوری این روزها را باز می‌گذارند به حساب خواست تو. من اما هنوز فکر می‌کنم که حواست هست به ما و مثل همیشه درست در آن لحظه‌ی آخر پیدایت می‌شود. اشتباه می‌کنم؟
فردا یکی از همان لحظه‌هاست، یادت می‌ماند؟ فردا...