سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« هنوز... | صفحه اصلی | هفته‌ی خاکستری »

مرگ‌بازی

این‌ها که می‌خوانید بخش‌هایی از داستان «مرگ‌بازی»‌ام است که متن کاملش به لطف خانم دقیقی در شماره‌ی 146 مجله‌ی زنان (تیر86)، یعنی همین شماره‌ای که الان روی دکه‌ی روزنامه فروشی‌هاست، منتشر شده است و قرار است اگر خدا بخواهد در مجموعه‌ داستانی به همین نام و توسط نشر چشمه منتشر شود. این بخش‌ها را انتخاب کردم به دو دلیل، اول آنکه این قسمت‌ها را بیشتر از دیگر بخش‌های داستان دوست دارم و بعد هم به این دلیل که فکر کردم شاید خیلی‌ها حوصله‌ی خواندن یک داستان طولانی را در وبلاگ نداشته باشند. به هرحال، اگر حال و حوصله‌اش را داشتید و این شماره‌ی مجله‌ی زنان را تهیه کردید و مرگ‌بازی را هم خواندید، لطف کنید و من را از نظرتان بی‌نصیب نگذارید، اگر هم حوصله‌اش نبود، همین چند خط را هم که دریابید برای من غنیمت است:

... روی یک طناب باریک راه می‌روی انگار. هرکس هم از دور ببیندت، همین فکر را می‌کند. نگاهم می‌کنی، پیشانی‌ات چین می‌خورد.
- باز هم که عقب ماندی. پایت را روی سنگ قبرها نگذار! کی می‌خواهی دست از این کارهایت برداری؟
- باز هم گیر دادی خرافاتی؟
- خرافات، رسم و رسوم مسخره، شک می‌کنم بعضی وقت‌ها به تو. انگار به هیچ چیز اعتقاد نداری...
نفس نفس می‌زنم. سنگ قبرها دیگر تمام شده‌اند. به آخر قطعه رسیده‌ایم. کمی دورتر از جایی که ایستاده‌ایم، به اندازه‌ی هفت قبر تازه کنده شده، مردها کسی را توی قبر می‌گذارند. پشت سرمردها همان قطعه‌ای است که دنبالش هستی. زن‌ها جیغ می‌کشند و چادرهای سیاه‌شان را دودستی گرفته‌اند که باد پروازشان ندهد. یک نفر سینی خرما را می‌گیرد جلوی ما. یکی بر‌می‌داری و با آرنج می‌زنی به پهلویم و می‌گویی خدا رحمتش کند وبه قرار میان‌مان لبخند می‌زنی.
سنگ قبرهای شکسته، سنگ قبرهای قدیمی و بی رنگ و لعاب، سنگ قبرهای فراموش شده. این‌جا، سنگ‌ها به بودن آدم‌های زیرشان معنا می‌دهند، دنیای ناتمام‌مانده‌ها و ناممکن‌ها. تمام روز را دنبال این‌جا می‌گشتی. پیرزنی نشسته و بر سنگ قبری شکسته فاتحه می‌خواند. از کنارش رد می‌شویم. مریم زهرایی، تولد: 1353 ، وفات: 1356. یک ردیف پایین‌تر، سنگی سفید با رگه‌های خاکستری: اتابک سپهر، تولد: فروردین1357، وفات: شهریور 1357. سمیه غلامی، تولد: - ، وفات: 18 اردیبهشت 1349. آلن 4 ساله، یاسمن شش ماهه، آیدا 21 روزه، مهدی 6 ساله... مهدکودک بهشت زهراست این‌جا. بچه‌های زیرخاک مانده، بچه های بی‌نام و نشان، بچه‌هایی که هیچ وقت به دنیا نیامده‌اند، بچه‌های زود از دنیا رفته. انگار فقط ماییم که به مرگ نزدیک و نزدیک‌تر می‌شویم، نه آنها که بزرگ نمی‌شوند هیچ‌وقت. وقتی کسی نداند که کجا و چطور همه چیز تمام شده و نداند که برای کدام سنگ تکه تکه شده باید اشک بریزد، وقتی خاطره‌ای نمانده باشد که شب و روز تکرار شود و به یادت بیاورد همه چیز را، نبودن دیگر معنا ندارد؛ مثل انتظار و اشتیاق دیدن و حرف زدن با سنگی شکسته.

سرم گیج می‌رود؛ مثل آدمی که نیمه شب از مهمانی بزرگی برگشته باشد وکاری از دستش بر نیاید جز نشستن کنار کنسول آشپزخانه و شمردن سیگارهایی که روشن و خاموش می‌شوند. هیچ چیز را به یاد نمی آورد؛ نه چهره‌ای، نه صدایی، و نه حتی – اگر پاکت سیگارش نباشد- سیگارهایی را که یک به یک گیرانده است. دراز کشیده‌ای روی یکی از سنگ قبرهای شکسته. عابران پیاده نگاه‌مان می‌کنند، اما خودت را کنار نمی‌کشی، نفس هم نمی‌کشی. خاک زیر بدنت نرم شده است. پایین می روی، آرام، آرام. دست‌ها و انگشت‌های کوچک از خاک بیرون می‌آیند و دوره‌ات می‌کنند. دست‌های زنده، انگشت‌های چهارساله و شش ماهه و هفت روزه. پس می‌زنند من را، پایین‌ات می‌کشند. چسبیده‌ام به زمین و دور می‌مانم از تو. صدای هق‌هق‌ام گم می‌شود در صدای صلوات که توی گوشم زنگ می‌زند. جا مانده‌ام دوباره، مثل همیشه، برای همیشه...