« Imagine | صفحهی اصلی | Immortality »
دلتنگی...
وابستگی به خانه، یعنی جایی که در آن زندگی میکنی، و دلتنگ شدن برایش را هیچوقت تجربه نکردهام؛ منظورم دلتنگی بعد از ترک خانه است، وقتی که میدانی بازگشتی در کار نیست و قرار است کس دیگری جایت را بگیرد یا مثلا ستونهای فولادی برجی بلند به جای خشتهای گلی یک خانهی قدیمی بنشینند. فکر میکنم جنس این دلتنگی بیشتر به حال و هوای آدمهایی مثل پدرها و مادرها و پدربزرگها و مادربزرگها نزدیک است تا ما. ما شاید بیشتر دلتنگ خیابانها و کافهها و موقعیتها میشویم، موقعیتی مثل قدم زدن در «کوهسار» پوشیده از برف، مثل آسمان دیوانهی اردیبهشت و مثل...
امروز ماشین را فروختم و حالا دلتنگ چیزی شدهام که سه سال تمام شریک خوب بخشی از دیوانگیهایم بوده است، و دیوانگی یعنی همه چیز، همه چیز...
لينکده
- تداوم چند خط خون
کوتاه، دربارهی مجموعه داستان رگبار
- ادبیات، دینامیت نیست
محمد حسینی
- نامزدهای نهایی جایزهی مهرگان معرفی شدند
ایسنا
- شما هم کتاب گرفتار دارید؟
حسن محمودی- روزنامهی فرهیختگان
- هر صدای ادبی یک دنیای منحصر به فرد است.
داوود غفارزادگان
| آرشيوکتاب ماه
هنوز هم ماشینها گیر کردهاند توی ترافیک و بوق میزنند. مثل همیشه. سرم را از پنجره تو میآورم. اینجا هم چیزی تغییر نکرده. همه چیز مثل همیشه است. سیگار توی بالکن یا جلوی در خانه بیشتر از توی خانه مزه میدهد. پاکت سیگار را بر میدارم. سرم درد میکند. در بالکن را باز میکنم. صدای آبپاش همسایه از بالکن بالای سرم میآید. دوست دارم دوباره بخوابم اگر این صدای دمپاییها بگذارد. پابرهنه توی بالکن میروم.
«فارسی بخند» مجموعهای است از داستانهای کوتاه سپیده سیاوشی که نشر قطره منتشر کرده است.
![hamidreza [dot] com](http://www.natoor.com/images/template/hamidreza.gif)