« ... | صفحه اصلی | ما سه نفر بودیم...
در حاشیه‌ی دفتر دوم «نگره»
»

من حالا دورم...

جمعه ۱ تیر ۱۳۸۶

صبح بود
شب بود
يکی از آن روزهای دور...

خانه‌ی کودکی‌ام را
باخداترین داروغه‌ی شهر مصادره کرد
سودای تو، تمام ِ بودنم را!

من حالا دورم
روزی هزار بار
فاصله را وجب می‌زنم که...
از این جا تا تو
چند کوه؟
چند سیب؟
چند دل...؟

«دیبا علیخانی»

پ.ن: لازم است این جمله‌ها را باز هم تکرار کنم تا این شعرها را به حساب دیگری نگذارید؟





ديوانگی‌ها


حالا شبیه مادرم شده‌ام
وقتی که ترکش می‌کردم و نمی‌دانست

حالا شبیه تو شده‌ام
وقتی که دوستم داشتی و نمی‌دانستم

حالا شبیه خودم شده‌ام
خانه‌ای ویرانه و
کلیدی در مشت

«معصومه ضیایی»


کتاب ماه


Cafe-Piano.jpg

خوش‌خوان است و جذاب، شروع‌اش که می‌کنی نمی‌توانی به این سادگی‌ها کنارش بگذاری، پر است از لحظه‌های ناب و ایده‌های درخشان و طنازی‌های «فرهاد جعفری» و - بین خودمان بماند- فکر می کنم بهترین رمانی است که سال گذشته منتشر شده است. کافه پیانو را نشر چشمه به بازار کتاب فرستاده است.

يادداشت‌های من در مطبوعات

بایگانی يادداشت‌ها

جستجو


بايگانی

ماهيانه


پشتيبانی

Movable Type 3.33 |

hamidreza [dot] com