سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« هاری | صفحه اصلی | و باز روزمرگی »

بازی...

برای پرستو، بهاره آروین و این دوست نادیده‌ی کوهنوردم، که به سه بازی متفاوت دعوتم کرده‌اند.

بیست و هشت صفر هر سال، برای ادای نذری قدیمی، بساط شله زرد مادرم به راه است. تا همین چند سال پیش که اعتقادات مذهبی محکم‌تری داشتم، از خواب ِ صبح ِ روز ِ بیست و هشتم می‌زدم تا پای دیگ نذری، دعا کنم برای رسیدن به آرزویی که برآورده شدن‌اش به چیزی شبیه «معجزه» نیاز داشت. اما چند سالی است که این صبح‌ها را از دست داده‌ام و دعای پای دیگ شله‌زرد را هم؛ یا خانه نبوده‌ام یا مثل صبح‌های دیگر، خواب مانده‌ام.
درست یادم نیست، انگار هشت سالم بود. قاشق بزرگ چوبی را از مادرم گرفته بودم و شله زرد را هم‌می‌زدم. پدرم آن سال‌ها یک رادیوی کتابی ِجیبی داشت که وقت خواب کنار بالش‌اش می‌گذاشت تا آژیرهای خطرِ نیمه‌شب از دستش در نرود. رادیو تا صبح روشن می‌ماند و به من که از تنهایی و تاریکی و موشک‌های صدام می‌ترسیدم می‌فهماند که پدر بیدار است و همه چیز خوب. وسوسه‌ی داشتن آن رادیو از همان شب‌ها افتاده بود به جانم، مثل وسوسه‌ی مال ِ خود کردن کتاب‌خانه‌ی پدر که چند سال بعد آمد سراغم و مثل آرزوی شبیه او شدن که سال‌ها تنها بتِ دوست‌داشتنی زندگی من بود.
از هم‌زدن که خسته شدم، پدرم پرسید:«چی خواستی از خدا؟»
سرم را انداختم پایین و گفتم:« آدم که آرزوش رو به کسی نمی‌گه»
خندید و گفت:« حتی به پدرش؟»
آرزویم را که شنید، لبخند زد و گفت:«فقط همین؟» بعد رفت توی اتاق‌خواب‌شان و چند ثانیه بعد با رادیو برگشت. گفت:« بیا، مال ِ تو، حالا یه آرزوی درست و حسابی بکن...»
آن رادیوی کوچک را هنوز دارم ودرست هم یادم نیست که «آرزوی درست و حسابی» آن سال‌ام چه بود، ولی هیچ‌وقت برآورده نشد انگار...

پ.ن: یلدا بازی را دوست داشتم، شاید چون اولین بود و از چیزی تقلید نمی‌کرد، ادا و اطوار روشنفکری پشت‌اش نبود و کسی هم به فکر حرف‌های «درست و حسابی» نبود و نمی‌خواست چیزی را به رخ دیگران بکشد. این بازی‌های جدید اما از جنس آن نیستند، نمی‌دانم، شاید هم اشتباه می‌کنم...هرچه هستند، ظاهرا بهانه‌ای شده‌اند برای اینکه آدم‌های این فضای مجازی به لابیرنت همدیگر سرک بکشند و از هم بیشتر بدانند. زیاد هم بد نیست، ولی من ترجیح می‌دهم وقتی از آرزوها و ترس‌های واقعی‌ام حرف بزنم و همین‌طور از تاثیرگذارترین‌ها بر زندگی‌ام، که قبل‌اش طرف مقابلم را به نوشیدن یک فنجان قهوه یا یک پیاده‌روی طولانی دعوت کرده باشم...
پس اجازه بدهید که دیگر کسی را دعوت نکنم به بازی و فقط پیشنهاد بدهم که یادداشت جلال سمیعی را بخوانید.

پ.ن2: یکی به درستی تذکر داده که شله‌زرد درست است و نه شعله‌زرد. شما هم اگر نمی‌دانستید مثل من، بدانید و آگاه باشید.