« چندگانه | صفحه اصلی | یک دختر از جان این زندگی چه می‌خواهد؟ »

...

سه شنبه ۲۳ آبان ۱۳۸۵

باید گریست
باید خاموش و تار
به پایان هفته خیره شد
شاید
باران
ما
من و تو
چتر را در یک روز بارانی
در یک
مغازه که به تماشای
گلهای مصنوعی
رفته بودیم
گم کردیم


«احمدرضا احمدی»





ديوانگی‌ها


حالا شبیه مادرم شده‌ام
وقتی که ترکش می‌کردم و نمی‌دانست

حالا شبیه تو شده‌ام
وقتی که دوستم داشتی و نمی‌دانستم

حالا شبیه خودم شده‌ام
خانه‌ای ویرانه و
کلیدی در مشت

«معصومه ضیایی»


کتاب ماه


Cafe-Piano.jpg

خوش‌خوان است و جذاب، شروع‌اش که می‌کنی نمی‌توانی به این سادگی‌ها کنارش بگذاری، پر است از لحظه‌های ناب و ایده‌های درخشان و طنازی‌های «فرهاد جعفری» و - بین خودمان بماند- فکر می کنم بهترین رمانی است که سال گذشته منتشر شده است. کافه پیانو را نشر چشمه به بازار کتاب فرستاده است.

يادداشت‌های من در مطبوعات

بایگانی يادداشت‌ها

جستجو


بايگانی

ماهيانه


پشتيبانی

Movable Type 3.33 |

hamidreza [dot] com