« وقتش نیست حمیدرضا، وقتش نیست! | صفحه اصلی | سال نو »

...

چهارشنبه ۱۱ مرداد ۱۳۸۵

از فراز بام خانه‌ها در شهر دوردست من
از درون دریای
مرمره
از میان پاییز غم‌زده
صدای تو آمد
گرم و روان
تنها سه
دقیقه؛
و بعد تلفن خاموش شد.

«ناظم حکمت- ترجمه‌ی احمد پوری»