سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« تنهایی | صفحه اصلی | گفت‌وگو با ادبیات »

فقط چند ثانیه

شاید یادتان مانده باشد که توی آخرین قسمت تریلوژی
Matrix وقتی نیو و ترینیتی می‌خواهند به شهر ماشین‌ها برسند و با
هجوم محافظین شهر روبرو می‌شوند و دیگر کاری هم از نیو ساخته نیست، نیو از
ترینیتی می‌خواهد که سفینه را بالا و به سمت ابرها(یادتان هست که ابرها چرا
آسمان را پوشانده بودند؟ اصل ماجرا را که یادتان هست؟) ببرد. سفینه
از ابرها رد می‌شود و ترینیتی تنها برای چند ثانیه آسمان واقعی و خورشید
واقعی را می‌بیند- فقط برای چند لحظه - و می‌گوید: قشنگه...
چند ثانیه
بعد سفینه سقوط می‌کند و ترینیتی که حالا فکر می‌کند همه‌ی آن چیزهایی که
باید را دیده است(نشانش داده‌اند) توی همان تاریکی و وسط همه‌ی آن ماشین‌ها
می‌میرد.
شاید احمقانه باشد اما این روزها مدام این صحنه توی سرم
می‌چرخد و کنارش هم حرف‌های صفارهرندی و آصفی و متکی و احمدی نژاد و طلایی
و بوش و رایس و نصرالله و ... را می‌خوانم و به حرفهای هشت سال پیش آدم‌ها
فکر می‌کنم و به همان چند ثانیه‌ی کوتاهی که تجربه کردیم.
تجربه‌ی
قشنگی بود به گمانم!