سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« مهمان ناخوانده در شهر بزرگ | صفحه‌ی اصلی | آخرین تانگو در پاریس »

به تو فکر می‌کنم

حالم خوب است و باید اعتراف کنم که این روزها این
زندگی لعنتی را بیشتر از همیشه دوست دارم. فقط اشکال کار اینجا است که
خیلی زود خسته می‌شوم، بدنم سرد می‌شود و شروع می‌کنم به لرزیدن. ضعیف
شده‌ام،ضعیف و باز هم ضعیف. دیشب زد به سرم و رفتم تا به سبک و سیاق روزهای
قبل از اسارت چند ساعتی قدم بزنم. بعد از ده دقیقه فهمیدم که شکر
زیادی خورده‌ام و برگشتم خانه. هنوز برای این ژست‌ها و ادا و
اطوارها زود است...
دکترم دستور داده بود که تا ده مرداد
در خانه بمانم، ولی خب من از دیروز کارم را شروع کردم. متاسفانه میز و
کامپیوترم سرجایشان بودند و فقط به نامه‌ها، صورت جلسات، صورت
وضعیت‌ها و قراردادها و نقشه‌های روی میز اضافه شده بود. رفقا
حال داده بودند و هرچه دم دستشان بود را هل داده بودند طرف میز
من. برخورد بقیه‌ی آدم‌های شرکت هم فوق العاده بود؛ طوری از
دیدنت متعجب می‌شوند و دستت را می‌فشارند و چشم‌های گرد شده‌شان را
نشانت می دهند که مطمئن می‌شوی اشتباهی رخ داده است و نباید
به این زودی‌ها از بیمارستان مرخص می‌شدی و دوستان لابد منتظر
اعلامیه‌ات بوده‌اند. توصیه‌های ایمنی مامان هم همچنان ادامه دارند:
به موقع بخواب، خودت را خسته نکن، آب میوه، آب میوه، آب میوه، داروهایت را
به موقع بخور، آب میوه، زیاد پشت کامپیوتر نشین، آب میوه، این
قدر من را حرص نده!
من اما این روزها فقط به آخرین مرد مبارز فکر
می‌کنم؛ به میکرو آبسه دوازده میلیمتری تنهایی که یازده نفر از اعضای
خانواده‌اش را در یک جنگ بیست روزه از دست داده است و خودش
مانده تا انتقام بگیرد. امروز خودی نشان داد و نزدیک بود توی شرکت آبرویم
را ببرد. من هم البته فورا با مترونیدازول و سیپروفلوکساسین جوابش را دادم
تا حساب کار دستش بیاید. وضعیت پیچیده ای است، شاید بفرستم ترورش
کنند، شاید هم یکی از همین روزها دعوتش کنم به دوئل. فقط
مانده‌ام که او زودتر هفت‌تیرش را می‌کشد یا من...؟