« چیزی شبیه آویزان بودن، چیزی شبیه دیوانگی | صفحه‌ی اصلی | خاکستری »

...

June 11, 2006

لعنت به این فوتبال که نکبت سر تا پایش را گرفته، مثل زندگی...



نظرها

پدرام، يه جوري باش كه وقتاي كم اوردنم بهت زنگ بزنم و ازت كمك فكري
بخوام.لطفا ضعيف نشو ! ..... خودم باش!(نقطه چين را پر نكردم، كد نبايد لو
برود)

ای بابا ! زندگی رو هم نباید سخت گرفت! اینقدرا ارزش نداره :)

..... آره موافقم!

چیزیم هست که تو این مملکت نکبت نگرفته باشدش؟

salinjer esme ye dastane kotahesh ine ((taghdim be esme ba eshgh va
nekbat))kole zendegi ine khabgarde aziz

salam.modatha pish natoor ro mikhoondam o bedalayeli modati soraghesh
naraftam.va hala ke doobare khoondamesh .... entezar nadashtam ta in had
darbedaghoon shoode bashi.barat arezooye roozaye khoshi daram.

خوشحالم مشكل بلاگت حل شد! اره اين لعنت رو امروزه زياد ميشه استفاده كرد
.راحت باش!

شما همان پدرام بی بی اس مهر نیستی؟ شرق...ngo...نشریه...تهران مرکز...عمران؟

پرتغال را می بریم پس هستیم

آقا یه سر به من بزن دنبال نفر می گردم. راستی فکر کنم جمعه شرمنده ات شم.

فوتبال نه ادبیاته...نه زندگیه نه تنهایی....حتی شبیه زندگی هم نیست...

ارسال نظر

(نظر شما پس از تاييد نويسنده‌ی وبلاگ، نمايش داده خواهد شد.)