سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« به خدا جبران می‌کنم! | صفحه اصلی | ... »

چیزی شبیه آویزان بودن، چیزی شبیه دیوانگی

دارم قدم‌های آخر را بر می‌دارم، این را کاملا حس می‌کنم
که دیگر هیچ چیز تکانم نمی‌دهد، هیچ چیز...
سنگین شده‌ام و
بی‌تفاوت، انگار نه انگار که دوازده کیلو کم کرده‌ام و ماهها است که لب به
الکل نزده‌ام و سه سال تمام است که خونم رنگ نیکوتین را ندیده
است. آدم‌ها را راحت می‌رنجانم و دیگر از هیچ کس نمی‌رنجم. فکر می‌کنم
غرایزم را هم دارم از دست می‌دهم؛ باورتان می‌شود؟ تمامشان را، تمامشان
را...
دیروز که با این
رفیق قدیمی رفته بودیم موزه‌ی هنرهای معاصر تا عکس ببینیم و
عکس ببینیم و عکس ببینیم، تازه عمق فاجعه را درک کردم. توی کافه‌ی موزه
نشسته بودیم و مثلا حرف می‌زدیم و خیال‌پردازی می‌کردیم و دودمان این و آن
را بر باد می دادیم و به خاطره‌ها و آدم‌های مشترک می‌خندیدیم؛ حواسمان اما
جای دیگری بود. من به تفاله‌های توی لیوان مقابلم فکر می‌کردم که
قرار بود طبیعی بودن آب پرتقال را ثابت کنند و به اینکه چرا این‌قدر
عکس‌های آلفرد یعقوب‌زاده را دوست دارم و او به لیموی کوچک گوشه‌ی
بشقاب پر از چیپس‌اش که به لیمو خشک می‌ماند و قرار بود دلسترش را
لیمویی کند. می‌گفت تازه شده‌ای همانی که من یک سال پیش بودم، و من فکر
می‌کردم که چرا دیگر دلم برای کسی تنگ نمی‌شود و دوست داشتن‌ها برایم
بی‌معنی شده‌اند و آدم‌ها هم. ۷:۳۰ صبح تا ۴:۳۰ بعداز ظهر
صورت‌وضعیت‌های پیمانکاران را خط می‌زنم و از صورت‌جلسه ها ایراد می‌گیرم
و پروژه های جدید را برآورد می‌کنم و به بعضی کارفرما‌ها
که معلوم نیست چرا این قدر هوای پیمانکاران را دارند(واقعا معلوم
نیست؟) درباره‌ی زیرآبی‌های پیمانکاران توضیح می‌دهم و با مهندس «ن»
درباره‌ی سیاست حرف می‌زنم و به حرف‌های مهندس «ص» که از دخترهای
میلاد نور و خاطرات تایلندش می گوید می‌خندم و عصر که می‌شود کارت
می‌زنم و گاز ماشین را می‌گیرم که به ترافیک نخورم و زودتر به خانه
برسم و زل بزنم به قفسه‌های کتابخانه که پراند از کتاب‌های خوانده
نشده و چند وقتی است که حوصله‌خواندنشان را هم دیگر ندارم و بعد
بنشینم توی اتاقم و به کاغذها و عکس‌هایی که دورم چیده‌ام خیره بشوم. انگار
که زندگی همین کاغذ‌های سیاه شده است که دیگر هم مهم نیست
سیاهی‌هایشان جای دیگری هم چاپ بشوند و همین عکس‌هایی که معلوم نیست
در کدام گالری و مسابقه و کوفت و زهرمار دیگری پذیرفته می‌شوند و اصلا کسی
دوستشان دارد یا نه.
می گوید اگر خیلی پیشرفت کنی بعد از یک سال
یکی از مهره‌های کمرت هم درد می گیرد و سرطان مغزاستخوان می گیری و
فکر می‌کنی سی و پنج ساله‌ای و بودن دیگر کافی است! و من فکر می‌کنم که چرا
هنوز به این زندگی لعنتی آویزانم و چرا از اینکه بالاخره از دانشگاهی
در ملبورن پذیرش گرفته‌ام خوشحال نیستم و چرا مطمئن نیستم از رفتن و
می‌خواهم دوباره همه چیز را خراب کنم و چرا قرار است چند روز دیگر به
جای ایران برای آرژانتین هورا بکشم -که این تیم لعنتی آن قدر
ناامیدم کرده است که حتی توی خوابم هم وقتی 2-0 از مکزیک جلو است، بازی
را 2-3 می‌بازد!
به موزه‌ هنرهای معاصر بروید. بیشتر عکس‌ها البته
برای دوستداران عکاسی تازگی ندارند، اماچند نفری هستند که با
عکس‌هایشان می‌توانند دوباره ذهنتان را به بازی
بگیرند...