سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« چند پیشنهاد نه‌چندان ارزان | صفحه اصلی | Separate tables »

تمام امروز به تو فکر می‌کردم...

امروز دوباره رفتم نمایشگاه. مرخصی گرفته بودم که بروم
نمایشگاه و چند جای دیگر و رئیس هم مرام گذاشت و بی اما و
اگر برگه‌ی مرخصی را امضا کرد. الان اما چیزی یادم نمی‌آید؛ گیجم
این روزها و خودم حس می‌کنم که چیزی دارد آرام و بی صدا درونم رشد می‌کند و
بزرگ می‌شود. مثل آدمی شده ام که می داند یک غده بدخیم سرطانی دارد در بدنش
پخش می‌شود، اما مرفین نمی‌گذارد دردی را حس کند. به شکل احمقانه ای خوبم
این روزها و این موضوع دارد آزارم می‌دهد. فکر می‌کنم دارم بعضی حس هایم را
از دست می‌دهم و به بی‌تفاوتی می‌رسم. چند روزی است که آدم ها را نمی‌بینم،
صدایشان را نمی‌شنوم، وقت راه رفتن تنه می‌خورم، تنه می‌زنم، از دنیای
واقعی فاصله گرفته ام، از آدم‌ها هم؛ چسبیده‌ام به این کتاب‌ها و همین
روزها است که گم بشوم میان‌شان.
امروز روزبه را بعد از دو ماه در غرفه
فرهنگ معاصر دیدم. حرفهای جدی مان که تمام شد، وقت خداحافظی نگاهم کرد و
گفت: « چه کار کردی با خودت رفیق؟» حالا دارم فکر می‌کنم که چه کار کرده ام
با خودم که هر که این روزها می‌بیندم حالم را می‌پرسد و می‌گوید که انگار
خوب نیستم، که مامان دو ماه تمام است گیر داده بروم پیش یک
روانشناس، که شعرهای ناظم حکمت و شاملو و صالحی دیگر چیزی را عوض نمی‌کنند،
که PH ام خنثی است این روزها، که بیشتر از همیشه می‌نویسم،
جدی تر از همیشه می‌خوانم و منظم تر از همیشه کار می‌کنم،که:« چگونه
ناتمامی قلبم بزرگ شد، و هيچ نيمه ای اين نيمه را تمام نکرد!»(1)
چه کار
کرد‌ه‌ام با خودم که تمام امروز به تو فکر می‌کردم؟ چه کار کرده‌ام با
خودم که دیشب- ساعت 2- یاد کارتون رابرت افتاده بودم. یادتان هست؟
همان که وقت سوپ خوردن کرواتش را با قاشق از توی بشقاب بیرون
می‌کشید، آرام و خونسرد از پله‌های محل کارش بالا می رفت و هر
روز خاطرات کودکیش را مرور می‌کرد و همه‌ی زندگی‌اش شده بود
نوستالژی.
چه کار کرده‌ام با خودم، چه کار کرده‌ای با من...؟

(1)
فروغ فرخزاد
پ.ن: تو این روزها انگار سبک‌تر از همیشه‌ای. بندها را یکی
یکی پاره کرده‌ای و حالا آماده‌ای برای رفتن. مثل آدمی که خودش را
برای مرگ آماده می‌کند. آه... یادم نبود، پرنده ها نمی‌میرند، کوچ
می‌کنند! دست و پا زدن‌های من هم بی فایده است؛ نمی‌بینی‌ام. مثل
همیشه...