سايت‌ها

وبلاگ‌ها

« يلدا... | صفحه اصلی | من هنوز سوال دارم آقای نويسنده * »

پلی شاعريسم !

يادداشت انتقادي مجبتي پورمحسن در مورد مجموعه « اگر شيطان سخن بگويد » كه در صفحه كتاب روزنامه شرق امروز منتشر شده است را مي توانيد از طريق لينك زير بخوانيد :

پلي شاعريسم

اول آنكه : از مجتبي عزيز ممنونم ، به اين دليل كه هنگام نوشتن اين يادداشت باورها ، عقايد و دانسته هايش را فداي رفاقت نكرده است . از آقاي غلامي هم ممنونم كه با چاپ اين يادداشت موافقت كردند . اميدوارم بعد از اين هم شاهد انتشار يادداشتهايي از اين دست در شرق باشيم . حرفهاي مجتبي پورمحسن تقريبا حرفهاي منطقي و درستي هستند ، اما مساله اصلي اينجا است كه يادداشت مجتبي عزيز از پايه مشكل دارد ! آنجا كه فرض را بر اين گذاشته است كه با يك شاعر سروكار دارد :) به گمانم اگر كسي بخواهد با مجموعه اي شبيه به « اگر شيطان سخن بگويد » خودش را ميان جماعت شاعر جا بزند ، اصولا بيمار است . فكر مي كنم تجربه هايي از اين دست اصولا نبايد شعر تلقي بشوند ، حداقل تا زماني كه تفكر فعلي در مورد شعر رواج دارد .
مساله اصلي اما اينجا است كه به نظر مي رسد مجتبي هم از همان انديشه اي طرفداري مي كند كه امروز در ميان شاعران جوان رواج دارد . اينكه كسي بخواهد به بهانه رسيدن به « خوانشي مدرن ، امروزي ، متفاوت ( با حرف ط هم نوشته مي شود ) و نو از شعر » آثاري را خلق كند كه كمتر خواننده اي توان ارتباط برقرار كردن با آنها را دارد ، به نظرم قابل قبول نيست . نمونه هايش را هم مي شودبه سادگي در ميان آثار منتشر شده در سالهاي اخير و در ميان همان كتابهايي كه ماهها است در قفسه كتاب فروشيها خاك مي خورند ، پيدا كرد . مساله فرم گرايي و بي توجهي به محتوا چيزي است كه پيش از اين در داستان كوتاه هم تجربه شده و البته تجربه شكست خورده اي است . شايد اگر امروز مي بينيم كه قصه دوباره در داستانهاي منتشر شده در سال 82 و83 نقش محوري پيدا كرده و بازار مجموعه داستانها هم رونقي يافته است ، دليلي جز دور شدن نويسندگان از آن تجربه هاي شكست خورده نباشد .

و دوم آنكه : همين اندازه كه كتابي آن قدر جدي گرفته شود كه يادداشتي درباره آن در يكي از معتبرترين روزنامه هاي كشور منتشر گردد و همين قدر كه منتقدي آن قدر براي اثري ارزش قايل باشد كه وقت و توانش را براي نوشتن نقدي بر آن كتاب صرف كند – حتي اگر اين يادداشت محورش انتقاد صرف باشد – به نظرم مي تواند نويسنده آن كتاب را خوشحال كند . فقط كاش روزي برسد كه براي انتشار يادداشتهاي ادبي انتقادي در مطبوعات ، ديگر نيازي به هماهنگي با نويسندگاني كه آثارشان قرار است نقد شوند ، نباشد .